Πρέπει να είμαστε καχύποπτοι με τις λέξεις…

Αποχαιρετισμός – πίσω στην Ελλάδα…

Οι γιορτές είναι πάντα παράξενες στις μεγάλες πόλεις ….

Σκεφτόμουν όλα αυτά που έγραφα – πόσο τελικά τουριστικά μπορεί να ακούγονται σε κάποιον που ζει στο Παρίσι, πόσο σαν να αναπαράγω κλισέ.. το «ρομαντικό» Παρίσι, το Παρίσι του σώματος...

Η Αστυνομική βία στο Παρίσι –οι αστυνομικοί που περιπολούν ένοπλοι και με αέρα τραμπούκου – (μια αστυνομία που σε καθεστώς ειρήνης και κοινοβουλευτικής δημοκρατίας το 1961 σε ένα βράδυ δολοφόνησε δεκάδες αλγερινούς που διαδήλωναν ειρηνικά (η 17^η Νοέμβρη της Γαλλίας – μόνο που για αυτό το έγκλημα ποτέ κανενας δεν καταδικάσθηκε – δεν απολογήθηκε καν ….)

Το Παρίσι των μεταναστών – Asylum seekers, - όπως το προτιμούν στην Αγγλία καθώς μας προστατεύει από το refugees – πρόσφυγες…

Η Amelie είχε εξοργίσει πολλούς, έχοντας εξορίσει από το τοπίο της όλους τους μετανάστες, τους διαφορετικούς, ζωγραφίζοντας ένα ανύπαρκτο, θεωρητικό Παρίσι – ποιητική αδεία φυσικά πάντα….

Όμως η σημερινή ποίηση είναι ακριβώς εκεί: Στους Σενεγαλέζους, στους Μαροκινούς, στους Βιετναμέζους – σε όλους αυτούς που ανοίγουν την πόλη στους τέσσερις ορίζοντες – την διασχίζουν και την δροσίζουν σαν ένα αεράκι από τις ακτές τις Αφρικής και της Ασίας… Στις ανηφόρες της Belleville, στα RER από το Clichy (που οι λεπτεπίλεπτοι Παριζιάνοι δεν παίρνουν), στο Παρίσι που ζεί έξω από το peripherique...

Είναι η πραγματική περιπέτεια των μεγάλων πόλεων, το Eldorado και η Αγρια δύση, ο Balzac και ο Stendhal με τους ήρωες από την επαρχία – Le Rouge et Le Noir - πως μπορεί να υπάρξει η ιστορία του Παρισιού χωρίς αυτούς?