Οι Ιστορίες Ανήκουν σε Όλους: Αφηγητές, πολλαπλότητες και η άρνηση της πνευματικής ιδιοκτησίας

Δες τους Ανθρωπους από καλαμπόκι - 29/1/2007

Omnia sunt Communia

(με αφορμή ένα email από Κοζάνη, μια κουβέντα με μια φίλη μου οδοντίατρο και τα σκοτεινά κίνητρα πίσω από το blogging)

Είμαι νεοφώτιστος στο blogging – και δεν παύω να θαυμάζω: Να ξαφνιάζομαι από την κομψή ακρίβεια, τη φαντασία, το ταλέντο, την ευαισθησία και το καλό γούστο των συγκατοίκων μου στο blogspot… θα έπρεπε να ξαφνιάζομαι?

Μαθαίνουμε συνέχεια ότι το βασικό κίνητρο για κάθε σχεδόν που κάνουμε είναι το κέρδος – there is no such a thing as society που είχε πει και η Thatcher …

Όσοι δεν λειτουργούν έτσι είναι λίγο παράξενοι, ελαφρά εκκεντρικοί ...Και καθημερινά, χιλιάδες άνθρωποι αποδεικνύουν ότι κίνητρο ΔΕΝ είναι το κέρδος – μοιράζονται εικόνες, δημιουργίες τους, ιδέες τους, μουσική ή λογισμικό δωρεάν (ανήκουστο!) – αποδεικνύουν ότι η ανάγκη να εκφραστείς, να επικοινωνήσεις, να μοιραστείς είναι πιο εγγενής και βαθιά από την ανάγκη για κέρδος…

Φαντάσου μια εγκυκλοπαίδεια , φτιαγμένη από χιλιάδες ερασιτέχνες– ήδη η Wikipedia έχει περισσότερα λήμματα από την Brittanica…

Το open source software, η creative commons license (η τέχνη που δεν είναι αυτό ικανοποίηση, αλλά κοινωνικότητα) μεγαλώνουν και απειλούν τα καθιερωμένα μέσα “επικοινωνίας” (επικοινωνίας? Τελευταία φορά που κοίταξα, η επικοινωνία περιλάμβανε δύο μέρη): Γιατί να ακούς έναν δημοσιογράφο που σχολιάζει στην φυλλάδα του αφεντικού του και να μην διαβάζεις πολύ πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους που γράφουν γιατί έτσι γουστάρουν, γιατί να ακούσεις ειδήσεις από τον ρεπόρτερ της πλάκας που μόλις έφτασε στη Βαγδάτη και να μην ακούσεις τον Ιρακινό που ζει εκεί, γιατί να ακούσεις την άποψη του κριτικού και να μην φτιάξεις δικιά σου άποψη για το τι σου αρέσει –

Ο Ελύτης το είχε πει ..

«Όμως ας φανταστούμε σ' ένα παλαιών καιρών αλώνι
που μπορεί να 'ναι και σε πολυκατοικία ότι παίζουνε παιδιά
και ότι αυτός που χάνει

Πρέπει σύμφωνα με τους κανονισμούς να πει στους
άλλους και να δώσει μιαν αλήθεια

Oπόταν βρίσκονται στο τέλος όλοι να κρατούν στο χέρι
τους ένα μικρό

Δώρο ασημένιο ποίημα.»

Οι Αναβαπτιστές (δια στόματος Wu Ming)

«omnia sunt communia” – τα πάντα ανήκουν σε όλους

Και ο Προυντόν

«η ιδιοκτησία είναι κλοπή»

Επιασε κρύο ...

...και βγήκα, σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή, για φωτογραφίες ...

(Επί Προσωπικού)

Θέλω να σου πω κάτι:

Εχουμε όλοι μια τάση προς το μελοδραματισμό : Μεσόγειοι όντας, οι μεγάλες χειρονομίες, οι μεγάλες λέξεις είναι στο αίμα μας…

Αλλά κάποιος είχε πει ότι ο κόσμος δεν θα τελειώσει με έκρηξη΄ θα σβήσει με κάτι σαν υπόκωφο αναστεναγμό…

Και δεν θα μας κάνει καν τη χάρη να δούμε ένα φαντασμαγορικό τέλος…

«…Ακουσε ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
'Εχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.
Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι,
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
'Η για να πας καβάλα στο μαίστρο.
Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.»

Από την Μαρίνα των Βράχων, Οδυσσέας Ελύτης

Γιατί γελάνε όλοι στο Άμστερνταμ?

3 41' μμ, 14/1/2007, Gelderskade

2 50' μμ, 14/1/2007, Γέφυρα Stormsteeg

(Και δεν είναι από το πολύ μαύρο που έχουν καπνίσει….)

Στην αρχή, όταν έφτασα με το ταξί στην κεντρική είσοδο του νοσοκομείου για να πάρω τα κλειδιά για το σπίτι , ο φύλακας γελούσε – «στα δίνω, δεν στα δίνω …»

Την άλλη μέρα, όταν γνωριστήκαμε με όλον τον κόσμο στο πρωινό meeting, περνούσαν όλοι από μπροστά και έσφιγγαν το χέρι γελώντας πλατιά, σαν να με ήξεραν από παλιά – η σαν να ξανάβρισκα φίλους από το σχολείο..

Και συνεχίστηκε έτσι – 3 μέρες τώρα, στις πληροφορίες, η Καθηγήτρια, οι ειδικευόμενοι, οι επιμελητές, ο εισπράκτορας, η κοπέλα στο ταμείο – μα πώς γίνεται όλοι να γελάνε τόσο πολύ? Σαν να ψάχνουν όλοι μια αφορμή να αντανακλάσουν το γέλιο σου – σε φέρνουν πραγματικά σε πειρασμό να πεις ότι όλοι βρίσκονται σε ένα συνεχές high …

Αλλά δεν είναι – είναι μάλλον σαν γελαστοί γερμανοί - μέσα σε όλα αυτά απίστευτα οργανωμένοι και τακτικοί στην καθημερινότητά τους – αλλά ταυτόχρονα λίγο ειρωνικοί - σαν να μην τα παίρνουν κα όλα αυτά τελείως στα σοβαρά…

Θυμάμαι το Q του Luther Blisset και την ουτοπία των Αναβαπτιστών σε ένα πρώιμο, ελευθεριακό κοινόβιο του Άμστερνταμ τον 16^ο αιώνα…

Την παράδοση στην δημοκρατία, την πίστη σε μια εξισωτική κοινωνία, την ανεκτικότητα, το ανοιχτό μυαλό…

Μια φίλη μου είπε για τους Ολλανδούς – έχουν τα καλά των Άγγλων χωρίς τα αρνητικά τους (τον αυτοσαρκασμό, την οργάνωση, την ανεκτικότητακαι την ηπιότητα, αλλά χωρίς τα άσχημα μεθύσια, την επιθετική ανισότητα, το άσχημο φαγητό και τις κακοντυμένες γυναίκες..)

Θα δούμε…

Λίγο καθυστερημένο, αλλά ....

Απο την Γεωργία -