Οι πόλεις και το σώμα….

Σε όλες τις πόλεις του Βορρά (και παντού όπου ο καιρός σε αναγκάζει) το σώμα είναι λίγο πιο παραμελημένο από ότι στη Μεσόγειο – είναι από τα πρώτα πράγματα που παρατηρείς: To σώμα κρυμμένο πίσω από χοντρά ρούχα, χωρίς οσμή, χωρίς ιδρώτα δεν ξεχειλίζει – δεν διεκδικεί αυθάδικα, θορυβωδικα την αλήθεια του - και η ύπαρξη του είναι κάτι για το οποίο σχεδόν απολογείσαι… Υπάρχει σε μια λογοτεχνία (και θρησκεία ) πολύ λιγότερο γήινη – αλλά υπάρχει και σε καθημερινά πράγματα:

Η απόλυτη – αδιαπραγμάτευτη – απαίτηση να δικαιολογηθείς αν ακουμπήσεις η σε ακουμπήσει κάποιος στο μετρό– το βλέμμα που δηλώνει από ξάφνιασμα (σε ξέρω?) εώς άπειρη ενόχληση (προμήνυμα αγρίας, ανεξέλεγκτης βίας) – και όλα αυτά εξορθολογικευμένα - δικαιολογημένα πίσω απο το «personal space» των Αγγλων – η ανάγκη για τα 30 εκατοστά ελεύθερου (από άλλα σώματα) χώρου …Πάντα στο Λονδίνο χρειαζόταν να μαθαίνω στους φίλους μου το savoir faire των δημόσιων χώρων – πως πάντα πρέπει να κινείσαι σχεδόν χορευτικά, αποφεύγοντας πάση θυσία το άγγιγμα σε αγνώστους…

Και το άγγιγμα που θεραπεύει? Το άγγιγμα που σημαίνει – «Μην φοβασαι» – είμαι σαν και σένα – μοιραζόμαστε τα ίδια υλικά – το ίδιο σώμα ? (Και σε εμάς, που δουλεύουμε και ζούμε κοντά και δίπλα σε σώματα – νέα και γερασμένα, υγιή η άρρωστα - ανθρώπους που το σώμα τους φέρνει σε εμάς …)

Στο Παρίσι (σχεδόν όπως και στην Αθήνα – και πάντως πιο πολύ από το Λονδίνο) οι άνθρωποι τρομάζουν λιγότερο από το τυχαίο άγγιγμα – στο μετρό, στο κολυμβητήριο – δεν τινάζονται αγριεμένοι όταν τους ακουμπήσεις – και για αυτό μου φαίνονται πολύ πιο υγιείς…