Πώς μπορεί μια επαγγελματίας τραγουδίστρια να κρατάει ακόμα την αθωότητά της στην σκηνή - αντλώντας απίστευτη ενέργεια από αυτήν ακριβώς την αθωότητα?
Πως μπορεί ακόμα να κάνει πάρτυ με τον κόσμο που ανεβαίνει στη σκηνή στο τέλος της συναυλίας ?
Πως μπορεί μια βραζιλιάνα να τραγουδάει στο Παρισι τόσο νοσταλγικά για το Λονδίνο που την έχει ( και σε έχει) υιοθετήσει?
Πως μπορεί ένα τραγούδι να κλείνει μέσα του όλη την ειρωνεία του Λονδίνου - την τρυφερότητα και την σκληράδα του και τους ανθρώπους από τις πέντε ηπείρους πού ζούν εκεί?
Να τραγουδάει σπασμένη electronica και samba και industrial και να είναι αστεία και καθημερινή και αισιοδόξη και μελαγχολική μαζί?
Κάπως Ετσι!
3 comments:
δεν υπάρχει λόγος να αποφασίσεις πως θα κινηθείς στο μπλογκ σου...ούτε να βάλεις καμία ταμπέλα...μέχρι τώρα μια χαρά πας!απλά βγάζε εδώ μέσα...αυτά που δε μπορείς εκεί έξω...Καλημέρα.
Αχ ρε Χριστάκο. Δεν έχεις καν φύγει ακόμα και σε πιάνει η νοσταλγία να γυρίσεις κιόλας. Θα μου πεις δεν είναι πάντα η ίδια ιστορία; - The grass is always greener on the other side of the fence - Όπου γής και πατρίς όμως. Η ζωή απλά αγαπάει αυτούς που την περιμένουν στην γωνιά με ένα λουλούδι στο χέρι.
Άιντε τώρα πίσω στην μιζέρια της ακουωλογίας για μερικούς. Καλά να περνάς.
@Pwlina: Ευχαριστώ για τα σχόλια - αυτό ακριβώς με βλέπω να κάνω :)
@ Edward: Εχεις δίκιο - να της την στήσω στη γωνία λοιπόν (έστω και με λουλούδι)? :) Λοιπόν, για απάντηση κοίτα το επόμενο post - Καλό διάβασμα
Post a Comment