O Banksy και το Τείχος στα κατεχόμενα

Μια από τις πιο όμορφες εικόνες που έχω από το Λονδίνο είναι να περπατάω στο Hoxton και να βλέπω τα γκράφιτι του Banksy στο πεζοδρόμιο…

Ειρωνικός (αλλά ποτέ μεταμοντέρνα, αδιάφορα κυνικός) κάνει γκράφιτι που ισοδυναμούν σε πυκνότητα ιδεών με διατριβές – και πάντα με την κατάληξη που μου αρέσει: Αυτός ο κόσμος πρέπει να αλλάξει! Καταναλωτισμός, ο σνομπισμός κάποιων ανθρώπων της τέχνης, μη βία, η ηλιθιότητα της βασιλείας, του καπιταλισμού – για μένα είναι ο πιο εύγλωττος και ακριβής εκφραστής της αμφισβήτησης αυτή τη στιγμή στην Αγγλία…

Ήξερα ότι είχε ζωγραφίσει στο παράνομο Τείχος στα Κατεχόμενα στην Παλαιστίνη – κινδυνεύοντας , καθώς οι Ισραηλινοί στρατιώτες δεν τον είχαν καθόλου καλοδεχτεί – είχαν μάλιστα ρίξει και κάποιες σφαίρες για εκφοβισμό.. Οι απόψεις του για το παράνομο αυτό τείχος είναι γνωστές – δεν είναι παρά ένα ακόμα σύμβολο κατοχής και εξουσίας, των Ισχυρών απέναντι στους Ανίσχυρους…

Και διάβασα πριν λίγες μέρες το ενδιαφέρον ποστ του Μιχάλη Μητσού για τον Marco και τον Jr από τις Βρυξέλλες που φωτογράφισαν καθημερινούς ανθρώπους από τα κατεχόμενα και το Ισραήλ με ευρυγώνιο 28αρη φακό σε αστείες γκριμάτσες και κόλλησαν τις γιγαντιαίες φωτογραφίες στο τείχος. Δηλώνουν ότι δεν τους εμπόδισε κανείς να τις κολλήσουν, και επίσης ότι δεν θέλουν να πάρουν θέση στη σύγκρουση – απλώς να υπενθυμίσουν ότι οι δύο λαοί μοιάζουν, και πρέπει να βρουν ειρηνική λύση κλπ κλπ…

Ακούγεται πολύ ανθρώπινο -

...αλλά το πρόβλημα με αυτή τη λογική είναι ότι εξισώνει το θύμα με τον θύτη –αγνοεί ότι η σύγκρουση γίνεται με ιλιγγιωδώς ασύμμετρους όρους - τόσο ηθικά όσο και στρατιωτικά και είναι ουσιαστικά ανάμεσα σε εξουσιαστή και εξουσιαζόμενο ....

Και θυμήθηκα τα γκράφιτι του Banksy που παίρνει θέση και είπα να τα ανεβάσω!

Καλημέρα!

Οι φωτογραφίες είναι απο το το site του Banksy εδώ!

Συνηθίζω αυτή την πόλη...

Περπατάω ανάμεσα στα κανάλια, στις αποβάθρες, την κοιτάω πίσω από τον φακό και σιγά-σιγά, την κάνω λίγο δική μου…

(κανάλι Singelgracht, Amsterdam 19/2/2007, 5:29 μμ)

Πάντα φωτογράφιζα όχι για να θυμάμαι, αλλά για να βλέπω: Με τους φίλους μου πάντα διαφωνούσαμε – δεν ήθελαν να τους φωτογραφίζω, και μπορούσα να καταλάβω γιατί: Για αυτούς ήταν ένας υπερβολικά εύκολος τρόπος να θυμάσαι – ποτέ πλήρης και ποτέ ακριβής … Ένας τρόπος να καταναλώνεις μέρη, ανθρώπους και στιγμές – «Ο Χ και η Υ περνάνε υπέροχα στις διακοπές τους», «ο Χ μπροστά στον πύργο του Αιφελ» - οι φωτογραφίες σαν ένας τρόπος να μεταφέρεις την ανάγκη ιδιοκτησίας σου και στις αναμνήσεις– ματ με περιθώριο 10 Χ 15 …

Αλλά για μένα ποτέ δεν ήταν έτσι: Μέσα από τις φωτογραφίες έβαζα σε τάξη τις σκέψεις μου – λάθος, έφτιαχνα τον κόσμο στα μέτρα μου – γελαστό όταν ήμουν χαρούμενος, σκοτεινό, παράξενο...Φωτογραφίζουμε πάντα με αντίθετη φορά από ότι νομίζουμε – ο φακός στοχεύει προς εμάς – όχι το είδωλο απέναντι...

Και μετά από εμάς, η φωτογραφία έχει δική της ζωή - όπως λέει ο Εμπειρίκος -«μία φωτογραφία ζει, έχει ολόκληρη δική της δράσι, συνυφασμένη με την ζωή του θεατή, όπως ένα φλουρί, ένα κρύσταλλο, ή ένα γάντι» -και βγάζει τη γλώσσα στις δικές μας απόπειρες νοηματοδοσίας...

(De Rijetrkade, πίσω από Centraal Station, Amsterdam 24/2/2007, 2:17 μμ)

Και το Άμστερνταμ? Η Αλεξάνδρα είχε πεί – Ωραία πόλη, σκοτεινά νερά… Τώρα καταλαβαίνω λίγο την περιγραφή …

Πως συμβιβάζεται άραγε ένας τρόπος ζωής που σε φέρνει από τόπο σε τόπο και μια υπερβολικά ανεπτυγμένη αίσθηση νοσταλγίας? Η μήπως δεν υπάρχει καμμιά αντινομία ανάμεσα στα δύο?

(De Rijetrkade, πίσω από Centraal Station,Amsterdam 24/2/2007, 2:06 μμ)

(Station Overamstel, Amsterdam 3/3/2007, 4:33 μμ)

Μηνύματα από το κινητό που φεύγουν σε αντικοινωνικές ώρες – νομίζεις στο πουθενα – αλλά δεν απευθυνονται σε σένα – πηγαίνουν κατευθείαν στον χειμώμα του 2004, στο καλοκαίρι του 2005.. Αραγε πως στέλνεις SMS στον Γενάρη του 2006?

To μήνυμα αυτό είναι για το καλοκαίρι που θα΄ρθει!

(Ι Will Not Draw As I Am Told - Jordan, Amsterdam5/3/2007, 6:26 pm)

Οταν η ζωή αντιγράφει την τέχνη...

CNN - σήμερα
Οι αρχές της Γεωργίας, ΗΠΑ αναζητούν από την Τετάρτη (χθές) δυο νεαρές γυναίκες, πιθανώς έφηβες, που λήστεψαν ένα τμήμα τράπεζας, γελώντας καθώς απειλούσαν τον ταμία κρυμμένες πίσω από σκούρα γυαλιά.

Δείτε την Α/Μ φωτό από την κάμερα παρακολούθησης - δεν θυμίζει γαλλικό nouvelle vague - A Bout de Souffle, ή ακόμα και Bonnie and Clyde, Thelma and Louise ?
Γελούσαν :)
Καλημέρα!

Σκεφτόμουν πόσο παράξενο είναι ένα μπλογκ...

Warelooplein, Αμστερνταμ, 3:16 μμ, 18 Φλεβάρη 2007

Weesperplein, Αμστερνταμ 3:26 μμ, 16 Φλεβάρη 2007

Nieumarkt, Αμστερνταμ, 3:15 μμ, 24 Φλεβάρη 2007

Σκεφτόμουν πόσο παράξενο είναι ένα μπλογκ

Πόσο παραπαίεις μεταξύ ειλικρίνειας και ανάγκης να κρυφτείς…

Είναι παράξενο να νοσταλγείς ..

Nostalgia is heroin for old people έλεγε ο Dara O’Brien στο stand up comedy

To πιο αντιπαραγωγικό συναίσθημα – γιατί δεν σε ωθεί καν προς το αντικείμενο της νοσταλγίας σου: Σε παγώνει σε μια νοσηρή παράλυση – ούτε μπροστά ούτε πίσω,

Πως θεραπεύεις την υπερτροφική μνήμη ?

Πως θεραπεύεται η επίμονη ανάγκη αναφοράς σε στιγμές που έχεις ζήσει?

Θυμήθηκα σήμερα το βράδυ ένα τηλέφωνο που έφτασε μέχρι τις ανακοινώσεις ενός αεροδρομίου – 3000 μίλια μακριά…

(και χάρηκα που μπορούσα να πληγώνομαι έτσι βαθιά)

Θυμάμαι να χάνω αεροπλάνα – να έχω τις πτήσεις σαν φιλενάδες μου – το τώρα που γίνεται πάντα..

Θυμάμαι χώρες και πόλεις να ανοίγουν σαν αγκαλιές – που με περίμεναν από καιρό…

Θυμάμαι – θυμάσαι?

Το να θυμάσαι όμως είναι (κακό) υποκατάστατο του να ζεις…

Ο Παυλίδης τραγουδάει

«…Θα 'ρθει, ένα απόγευμα ζεστό, θα μπει στον κήπο αυτό

όλο το φως που υπάρχει

θα 'ρθει, μ' ένα ποδήλατο λευκό, θα κοιταχτεί μέσ' στο νερό

και θα ρωτάει να μάθει...

Πότε γέμισε ο κήπος με πουλιά, πόσο είχε λείψει εκεί μακριά

ποιος τα φροντίζει τ' άνθη

Μέσα στον κήπο της δικιάς μου μοναξιάς

κάτι παιδιά που γκρέμισαν το φράχτη

μου 'παν σε είδαν πάλι απ' έξω να περνάς και

έπειτα είπαν η αγάπη θα 'ρθει, θα 'ρθει..»

Για κάποιο λόγο αυτό το τραγούδι μου φέρνει στο μυαλό το παραμύθι με τον Εγωιστή Γίγαντα του Oscar Wilde..

Μεθυσμένο βράδυ – Utrechtstraat , 2.02 am, Άμστερνταμ Φλεβάρης 2007…

Πέντε συν ένα

1. Την μόνη φορά που έφαγα σφαλιάρα σχολείο – στην 4^η δημοτικου, όταν παίζαμε πάνω σε κάτι παρατημένα θρανία, δεν τη θυμάμαι καθόλου σαν τιμωρία – τη θυμάμαι σαν την πρώτη έντονη αίσθηση αδικίας στη ζωή μου: Λίγο μετά , η μητέρα μου βρήκε γυρνώντας από τη δουλεία της όλα τα βιβλία που είχε από το πανεπιστήμιο σκισμένα – είχα μόλις τελειώσει τον μεγάλο περίπατο του Πέτρου…
   
   
2. Παίζω ακορντεόν, πιάνο, κιθάρα και άλτο σαξόφωνο - αλλά τίποτα από όλα αυτά πολύ καλά – πάντα ήθελα να δοκιμάζω πράγματα και μόλις τα μάθαινα λίγο προχωρούσα σε κάτι άλλο: Δεν θα είχα ποτέ την υπομονή να γίνω πολύ καλός σε ένα μουσικό όργανο.
   
   
3. Η μόνη μεταφυσική που έχω είναι ανθρωποκεντρική : Δεν πίστεψα ποτέ σε θείες δίκες και τιμωρίες, αλλά πιστεύω παράλογα και τελείως ακράδαντα πως ότι καλό κάνεις επιστρέφει σε σένα.
   
   
4. Όταν πηγαίναμε διακοπές μικροί με αμάξι και σκηνή, είχα πάντα το κεφάλι έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Τα τελευταία 8 χρόνια που είμαι στην Αγγλία κατά μέσο όρο πετάω μια φόρα το μήνα, αλλά πάντα η στιγμή που πατάω το τελευταίο σκαλί και περνάω από την πόρτα στο αεροπλάνο έχει το ίδιο αποτέλεσμα πάνω μου, όπως όταν έφευγα μικρός διακοπές: Την πατρίδα ποτέ δεν την είδα σαν αξία αλλά καθαρά σαν μια πολύ συγκεκριμένη μορφή νοσταλγίας – που περιγράφεται με ακρίβεια από το σύνθημα σε τοίχο «Η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία»
   
   
5. Θυμάμαι στο υπόγειο του σπιτιού μας , στην 6^η Δημοτικού να κοιτάω πετονιές και παλιές εκθέσεις και να νοσταλγώ την χρονιά που πέρασε – και ταυτόχρονα να σκέφτομαι ότι είναι μαλακία να νοσταλγείς τόσο μικρός – αυτή την αίσθηση υπερτροφική μνήμης προσπαθώ ακόμα – ανεπιτυχώς – να αποβάλλω

+ ένα

1. Μεγάλωσα από το Γυμνάσιο και μεγαλώνω ακόμα με δυο κολλητούς – ο ένας έχει κιόλας μια κόρη – και δεν βλέπω να τους χάνω για πολλά ακόμα χρόνια…

Ευχαριστώ την Trol, Tomboy, Νικολία, Γιώργο Μανουσάκη και Proserpina
για την πρόσκληση!

Τα καρέ για το soundtrack ...

Τότε δεν είχα τρόπο να βάζω μουσική - τώρα βρήκα! (χε χε)

Το μπαράκι στο τέλος του σύμπαντος υπάρχει!

Opposite Erasmus Bruge, 3/2/2007 1:38 pm

Doelen (Film Festival square), 27/1/2007, 3:16 pm

Wiite de Withstraat street 3/2/2007 3:14 pm

Gallery, Wiite de Withstraat street 3/2/2007 2:06 pm

Opposite Centraal Station 27/1/2007 3:06 pm

National Photography Museum 3/2/2007 1:14pm

Πήγα χθες το βράδυ

Και είδα τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα

(από ασφαλή απόσταση )

Είναι στο Rotterdam και λέγεται De Consul - από όπου γυρνάγαμε 5 το πρωί - το τρένο για Αμστερνταμ..

(δεν τολμάω να γράψω για το Ρότερνταμ – ύβρις για κάποιον που το έχει ζήσει τόσο λίγο..)

Απλώς ότι είναι πολύ πιο πραγματική πόλη από το Άμστερνταμ,

Έχει ένα μέρος με την πιο όμορφη μουσική που έχω ακούσει εδώ και πολλά χρόνια που λέγεται Rotown,

Τα πιο παράξενα , μοντέρνα και μεταμοντέρνο αστικό τοπίο – χωρίς ίχνος γραφικότητας ή τουριστών –

To Ρόττερνταμ Δεν Είναι Γραφικό…

Αλλά είναι πανέμορφο!

Και ένα φεστιβάλ κινηματογράφου που δεν ήταν το καλύτερο – αλλά σίγουρα ενδιαφέρον..

Ευχαριστώ για την ξενάγηση Ν.!