Πέντε συν ένα

1. Την μόνη φορά που έφαγα σφαλιάρα σχολείο – στην 4^η δημοτικου, όταν παίζαμε πάνω σε κάτι παρατημένα θρανία, δεν τη θυμάμαι καθόλου σαν τιμωρία – τη θυμάμαι σαν την πρώτη έντονη αίσθηση αδικίας στη ζωή μου: Λίγο μετά , η μητέρα μου βρήκε γυρνώντας από τη δουλεία της όλα τα βιβλία που είχε από το πανεπιστήμιο σκισμένα – είχα μόλις τελειώσει τον μεγάλο περίπατο του Πέτρου…
   
   
2. Παίζω ακορντεόν, πιάνο, κιθάρα και άλτο σαξόφωνο - αλλά τίποτα από όλα αυτά πολύ καλά – πάντα ήθελα να δοκιμάζω πράγματα και μόλις τα μάθαινα λίγο προχωρούσα σε κάτι άλλο: Δεν θα είχα ποτέ την υπομονή να γίνω πολύ καλός σε ένα μουσικό όργανο.
   
   
3. Η μόνη μεταφυσική που έχω είναι ανθρωποκεντρική : Δεν πίστεψα ποτέ σε θείες δίκες και τιμωρίες, αλλά πιστεύω παράλογα και τελείως ακράδαντα πως ότι καλό κάνεις επιστρέφει σε σένα.
   
   
4. Όταν πηγαίναμε διακοπές μικροί με αμάξι και σκηνή, είχα πάντα το κεφάλι έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Τα τελευταία 8 χρόνια που είμαι στην Αγγλία κατά μέσο όρο πετάω μια φόρα το μήνα, αλλά πάντα η στιγμή που πατάω το τελευταίο σκαλί και περνάω από την πόρτα στο αεροπλάνο έχει το ίδιο αποτέλεσμα πάνω μου, όπως όταν έφευγα μικρός διακοπές: Την πατρίδα ποτέ δεν την είδα σαν αξία αλλά καθαρά σαν μια πολύ συγκεκριμένη μορφή νοσταλγίας – που περιγράφεται με ακρίβεια από το σύνθημα σε τοίχο «Η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία»
   
   
5. Θυμάμαι στο υπόγειο του σπιτιού μας , στην 6^η Δημοτικού να κοιτάω πετονιές και παλιές εκθέσεις και να νοσταλγώ την χρονιά που πέρασε – και ταυτόχρονα να σκέφτομαι ότι είναι μαλακία να νοσταλγείς τόσο μικρός – αυτή την αίσθηση υπερτροφική μνήμης προσπαθώ ακόμα – ανεπιτυχώς – να αποβάλλω

+ ένα

1. Μεγάλωσα από το Γυμνάσιο και μεγαλώνω ακόμα με δυο κολλητούς – ο ένας έχει κιόλας μια κόρη – και δεν βλέπω να τους χάνω για πολλά ακόμα χρόνια…

Ευχαριστώ την Trol, Tomboy, Νικολία, Γιώργο Μανουσάκη και Proserpina
για την πρόσκληση!