Pages

Sunday, July 20, 2008

Delayed re – entry..

2 months p.A.

5 Απρίλη 2008

Antonio Carlos Jobim airport – Rio de Janeiro - ποτάμι του Ιανουαρίου

– River of January

Το πιο πλατύ χαμόγελο – πάντα στις εσωτερικές / διεθνείς πτήσεις, όταν μοιράζεσαι το αεροπλάνο, αλλά όχι και τον τελικό προορισμό με commuters..

My widest smile, always in the domestic / international flights, when you share with commuters the plane – but not the final destination…


2 πμ

2pm

Ξεχασμένος στο αεροδρόμιο του Sao Paulo – 3 ώρες καθυστέρηση..

Forgotten in Sao Paulo airport – 3 hours delay

Ρίο – η πιο εντυπωσιακή πόλη που έχεις δει ποτέ –

Rio – the most impressive city you have ever seen -

η ζούγκλα στο κέντρο της πόλης – σαν μεταφορά ...

the jungle in the centre of the city – like a metaphor

οδηγώντας στην κεντρική αρτηρία , καθώς μπαίνεις σε τούνελ , σαν να μπαίνεις στην σκοτεινή καρδιά του Corcovado...

driving in the central artery, you enter a tunnel, and it feels as if you are entering the
dark heart of Corcovado..

Όπως η Πόλη που ζει και αναπνέει από τη θάλασσα που την διασχίζει, το Ρίο ζει και αναπνέει από τα βράχια που είναι σπαρμένα στο κέντρο του…

Just as Istanbul lives and breathes through the sea that runs through it, Rio lives and breathes through the rocks scattered in its midst



Επιστρέφοντας το βράδυ από Santa Tereza, διασχίζοντας το ολόφωτο κέντρο , κάτω από τα βράχια, βλέπεις πολλά μικρά φωτάκια πιο ψηλά, μετα τη σκοτεινή ζώνη – οι φαβέλες –και είναι σαν τα μάτια των λύκων που παραμονεύουν από απόσταση το θύμα τους…

Returung from Santa Tereza, riding through the brightly lit town center, you raise you head and can see small hovering lights - the favelas– and they look like the eyes of wolves, stalking their victim from a distance…

Περήφανο αφιέρωμα του Vieja (Βραζιλιάνικου Newsweek ή Bussiness Weekly) στην ανερχόμενη μεσαία τάξη, που πια είναι το 10 % του πληθυσμού, και καταναλώνει – αγοράζει αυτοκίνητο, έχει υπολογιστή και πάει διακοπές…

Μόνο που η μεσαία τάξη ορίζεται με μισθούς από 400 εώς 1085 reais – δηλαδή από 150 – 400 ευρώ...

Και το 85% σφίγγει τα δόντια με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα..

Και οι τιμές όπως στην ελλάδα – αλλά σε ευρώ.. εισιτήριο για αστικό λεωφορείο 2.5 reais περίπου 1 ευρώ…

Vieja (the Brazilian Newsweek or Business weekly) proudly ran a feature about the rising “new” middle class, which now comprises almost 10% of the total population and is consuming habits: They buy cars, own home computers and go on holidays

One detail : Middle class is defined by income between 400 to 1085 reais (equivalent to 150-400 euros)

And 85% of the population tries to survive with less

With prices that are no different from Greece - a bus ticket for 2.5 reais – about 1 euro

Είναι άραγε πιο επώδυνο να είσαι φτωχός στην πιο όμορφη πόλη του κόσμου – η παρηγοριά? Το ποδόσφαιρο και η σάμπα – είναι η αξιοπρέπεια που τους έχει απομείνει – ή ένας βολικός τρόπος για να κρατιούνται κάτω, στο χώμα?

Is it worse to be poor in the most beautiful city of the world – or is it a consolation?

Football and samba – is it their remaining dignity– or a convenient way to keep them weak and under control?




Στις εφημερίδες πρώτη είδηση η επιδημία κίτρινου πυρετού στα περίχωρα του Ρίο– η πιο μεγάλη που έχει γνωρίσει η χώρα εδώ και πολλά χρόνια… Μια αρρώστια θανατηφόρα – που αντιμετωπίζεται με απλό προληπτικό εμβολιασμό - και φέρνει στο μυαλό κεντρική αφρική και υπανάπτυξη που πάει δεκαετίες πίσω...

On the newspapers’ front page an epidemic of yellow fever in the suburbs of Rio – the biggest the country has known for years.. A potential deadly disease, easily prevented by vaccination – its resurgence makes you think of Africa and underdevelopment that brings you back to the 50’s

Αλλά στην Ipanema η άρχουσα τάξη πηγαίνει σε bistrot και μπαράκια που θα μπορούσαν να είναι στο Kensington ή στο Milano..

Σπίτια με πολύ ψηλούς φράκτες παντού – ένοπλοι αστυνομικοί– και όλοι οι βραζιλιάνοι που γνώρισες, στο Λονδίνο, στο Αμστερνταμ, στη Φλοριανόπολη σε προειδοποιούν – «Το Ριο είναι επικίνδυνο – να προσέχεις..»

But in Ipanema the upper classes go to bistrots and bars that could have been in Kensington or Milan

High fences everywhere and armed guards – and all the Brazilians you met, in London, in Amsterdam or in Florianopolis warn you’- “Rio is dangerous – be careful!”

Η λατρεία του σώματος – σαν μια άλλη θρησκεία - το δικό τους όπιο των λαών – η πατρίδα της πλαστικής χειρουργικής..

The cult of body – like a different religion – a very brazilian“opium for the masses” – the home of plastic surgery




Γ

Γιατί δεν επαναστατούν? Γιατί δεν κατεβαίνουν από τις φαβέλες να κάνουν την πόλη ξανά δική τους – να πάρουν από τους πλούσιους ότι δικαιούνται? Είναι ο φόβος απέναντι στους ένοπλους? Είναι η ελπίδα κάποτε να μοιραστούν το όνειρο?

Why don’t they revolt? Why don’t they descend from the favellas and reclaim their city – take back what belongs to them? What holds them back - Is it fear – or the hope that sometime they may share the dream?

Σκηνές από Βραζιλία..

- Ξαφνική μπόρα στη Lapa (το Hoxton του Ριο – η το ανάποδο ..), μιάμιση το πρωί: Εκατο άτομα βρίσκουν καταφύγιο σε υπόστεγο βενζινάδικου – ένα αμάξι με δυνατά ηχεία και ανοιχτό καπό- Baile funk – ο κόσμος χορεύει..

- Οι παραλίες (Copacabana , Ιpanema, Leblon) δεν είναι εκδρομή και διακοπές – είναι οι πλατείες και τα πάρκα του Ρίο / φαντάσου τις αμμουδιές της Κεφαλονίας στην Ομόνοια – τα πάρκα του Λονδίνου.

Scenes from Brazil

- Sudden rain in Lapa (Rio’s Hoxton – or vice versa..) 1:30 in the morning. A hundred people take refuge under the roof of a petrol station – a car with loud speakers and open roof – Baile Funk –10 minutes later everyone is dancing

- The beaches (Copacabana, Ipanema, Leblon) are not made for vacations and excursions – they are the parks and piazzas of Rio / imagine the beaches of Kefalonia in Omonia – London’s parks







Ο Χριστός του Corcovado (με γυρισμένη την πλάτη) δεν ατενίζει την πόλη από ένα μακρινό vantage point. Ο βράχος (και η ζούγκλα που τον περιβάλλει) είναι στο κέντρο της πόλης..

Jesus of Corcovado (his back turned) does not face the city from a distant vantage point. The rock (and the surrounding jungle) are in the center of the city.



ΥΓ

(Και για να παινέψουμε λίγο και το σπίτι μας) - εκδόθηκε η ανθολογία Ενδοσκεληδόν του Σπύρου Λαζαρίδη, με έργα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας που έχουν να κάνουν με τη μοτοσυκλέτα και ασπρόμαυρες φωτογραφίες (και) του υποφαινόμενου..:)

Κριτικές για το βιβλίο απο

Ελευθεροτυπία

Το Βήμα

και

Μακεδονία

για καλοκαιρινο διάβασμα, αγορά στο κλίκ

Wednesday, May 21, 2008

...αλλά ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση...



Ξυπνάς ιδρωμένος, με την αίσθηση του κενού ..

αλλά δεν ήταν όνειρο , δεν υπάρχει κρεββάτι

– η πτήση είναι αληθινή και συνεχίζεται...

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην ελεύθερη πτώση και στην πτήση?

Η ίδια αίσθηση ελευθερίας, ο ίδιος αέρας που σου χαϊδεύει το μάγουλο, η ίδια γη από ψηλά...

Κάποιος είχε πει – δεν είναι τη πτώση που πρέπει να φοβάσαι, είναι το έδαφος...

Σαν μαύρο κουτί αεροπλάνου, αναλύεις τις τελευταίες μέρες, τις τελευταίες βδομάδες («σαν την στραβοτιμονιά πριν από το δυστύχημα, αλλά προς ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση»).. πως θα μπορούσες να το είχες προβλέψει – που ήταν κρυμμένη η νομοτέλεια του?

(γιατί δεν μπορείς να πιστέψεις, όπως ακριβώς με τις μεγάλες καταστροφές ότι μπορεί να ήταν τυχαίο – «δεν το χωράει το μυαλό σου», όπως με τα θαύματα, τους λιμούς, τους σεισμούς και τις θεομηνίες...)

Σε κάποια υπόγεια δεμένα, σκυλιά οσμίζονταν αυτό που θα έρχονταν και έσκουζαν τραβώντας τις αλυσίδες τους – ένα σμήνος από αποδημητικά πουλιά ξαφνικά, ανεξιχνίαστα άλλαξε κατεύθυνση και τράβηξε για το Βορά – οι σαύρες βγήκαν από τις τρύπες τους...

Sunday, February 3, 2008

National Theatre / Women of Troy

Το Λονδίνο και το θέατρο του – κάθε φορά το National Theatre με κάνει να σκέφτομαι πόσο μια παράσταση για μένα θα κρίνεται με ένα κριτήριο – να μπαίνεις σαν σε μαύρη τρύπα – χωρίς ευκαιρία ή πολυτέλεια να κοιτάξεις τον διπλανό σου – ούτε καν να θυμηθείς πότε ξεκίνησε…

Αρχαίο δράμα…

Δεν είναι το να μεταφέρεις μια παράσταση στο τώρα –

Δεν είναι να προσθέτεις έξυπνες αναφορές στην επικαιρότητα και ενδιαφέρουσες μεταφορές…

Δεν είναι να προσθέτεις γενικά

Είναι να αφαιρείς.

Οτιδήποτε θα μπορούσε να την κάνει ακαδημαϊκή ενασχόληση – να αμβλύνει το κεντρί της…

Βιομηχανικό λιμάνι μιας πόλης ρημαγμένης από τον πόλεμο. Οι γυναίκες που επιβίωσαν περιμένουν να μεταφερθούν σε μια άλλη χώρα. Διοικητικοί υπάλληλοι πηγαινοέρχονται. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, πού ήταν κάποτε Βασίλισσα, βλέπει να παίρνουν από κοντά της όσους της απόμειναν. Η πόλη καίγεται γύρω τους.

Mόνο οι νεκροί δεν έχουν δάκρυα. Είναι πέρα από θρήνους.

Μια παράσταση που σε αρπάζει από τον γιακά- σου σφίγγει το μπράτσο, δεν σε αφήνει να σκεφτείς ..

Η πλαστική σακούλα με τα παπούτσια και το τσαντάκι της δολοφονημένης Πολυξένης… ΄

Οι κρότοι – τα κτήρια που γκρεμίζονται γύρω τους…

Η (ακέραια ακόμα και τρομακτική) απόλυτη δύναμη του όμορφου προσώπου της Ελένης…

Η σπασμένη φωνή της Κασσάνδρας– η άρθρωση που σε κάνει να κλαίς…

Ο χορός των Τρωάδων - σαν σπασμένες κούκλες σε τζάζ του μεσοπολέμου – με άγρια, σχεδόν σχιζοφρενική φιλαρέσκεια. – σαν θύμα σε τροχαίο που βάζει το αίμα του για ρούζ στον καθρέφτη...

Οι στρατιώτες – όχι στρατιώτες, δημόσιοι υπάλληλοι, χωρίς κακία, χωρίς πάθος, αποτελεσματικοί και άχρωμοι – μεσήλικες με κοιλίτσα που θέλουν να τελειώνουν, να γυρίσουν στις οικογένειες τους – απόλυτα αληθινοί – απόλυτα τρομακτικοί – «ναζί που αγαπάνε τα παιδιά τους» - the banality of evil κατά Αrendt …

Η βροχή που πέφτει στην τελευταία σκηνή…

Ένα έργο για τον πόλεμο – τους τρόπους που μπορεί η πατρίδα, η τιμή, οι υψηλές ιδέες να σκοτώνουν …

Από μια χώρα που έχει τους στρατιώτες της στο Ιράκ

(γραμμένο σε μια άλλη πόλη/χώρα, που ετοιμαζόταν να στείλει στρατιώτες στη Σικελία, και είχε μόλις σκοτώσει τον εαυτό της στη Μήλο)

Και μια ακόμα φορά που καταλαβαίνω πόσο χρωστάω σε αυτήν την πόλη….




Saturday, December 15, 2007

Τίποτα δεν είναι τυχαίο –

Το μουσείο θεάτρου έξω από το σπίτι μου…

Nα σου πω πως είναι το Άμστερνταμ ;

Θα σου άρεσε…

Έξω από το παράθυρο μου καθρεφτίζονται τα νερά..

Φωτάκια κρεμασμένα στις γέφυρες..

Όλα σε ανθρώπινο μέτρο – δύο βήματα η γέφυρα, πέντε να την διασχίσεις…

Κάνει πολύ κρύο – και ο ήλιος πολύτιμος..

Ο κόσμος ζεστός και γελαστός – ισορροπημένος…

Κι εγώ εδώ, πάλι από την αρχή – une saison en enfer…

Αθήνα Χριστούγεννα…

Sunday, December 2, 2007

IDFA 2007 - Ντοκιμαντέρ στο Αμστερνταμ...

Στην κλασσική ερώτηση – γιατί έγινες γιατρός - είχα πάντα πολύ καθαρά την απάντηση
στο μυαλό μου – ακριβώς γιατί ποτέ δεν ήταν αυτονόητο, αλλά κάτι που είχα σκεφτεί πολύ:



Η minimal εκδοχή είναι γιατί ζηλεύω και θέλω να καταλάβω αυτή τη φράση - "Τίποτα ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο"


Οι άνθρωποι είναι το πιο ενδιαφέρον αντικείμενο που μπορείς να μελετήσεις - και το πιο βασικό, πρωταρχικό τους στοιχείο, το σώμα τους, με όλες τις φυσικές του λειτουργίες, τις εκκρίσεις και την οσμή του, την ακμή και την παρακμή του. ..


Να έρθεις κοντα – να καταλάβεις (το μόνο πράγμα ίσως που αξίζει κανείς να καταλάβει) το πόσο ίδιοι είμαστε (και πόσο τέλεια και αναντίρρητα αυτό αναδείχνεται στα κύτταρα μας, στο δέρμα και στο δόντια μας, στα εσωτερικά μας όργανα) – η κοινή μας κληρονομιά και καταδίκη, πέρα από κοινωνικές συμβάσεις, καταγωγή, θρησκεία , ηθική, φύλο, - το σώμα μας…Η μόνη βάση που μπορεί να υπάρξει για μια πραγματικά ανθρωποκεντρική ηθική – πέρα από θρησκείες και θεωρητικά σχήματα…

Και μαζί με αυτό – να μένεις συνεχώς έκθαμβος καθώς αντιλαμβάνεσαι ότι η ζωή είναι πάντα πιο ενδιαφέρουσα, πιο ποιητική, πιο αστεία, πιο αναπάντεχη και οι ήρωες της πιο ηρωικοί, πιο έξυπνοι, πιο ανεξιχνίαστοι από οποιουσδήποτε κινηματογραφικούς ή άλλους ήρωες...


Επιβεβαιώθηκε αυτό αυτές τις μέρες – στο IDFA – το μεγαλύτερο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ στον κόσμο, που γίνεται κάθε χρόνο στο Αμστερνταμ… Η πραγματική ζωή έχει πολύ πιο ενδιαφέροντες ήρωες – πιο χαρισματικούς, ζωντανούς, αστείους, παράξενους, ρομαντικούς, επαναστατημένους, θλιμμένους ή χαρούμενους από οποιαδήποτε ταινία…





Into the Light:






The price of sugar :








Chicago 10 :








Crazy Love:


και επίσης Paradise - Three journeys into the world και Sarafan: …






Tuesday, October 30, 2007

Πόλεμος








"...ΜΙΛΗΣΑΝ οι ερευνητές και με λιμενικούς. Λαλίστατος ήταν ο λιμενάρχης Λέσβου, ο οποίος περιγράφοντας την κατάσταση μίλησε για «εχθρούς» και υπογράμμισε: «
Η Ευρώπη πρέπει να καταλάβει ότι μια πραγματική απειλή πλησιάζει. Πιστεύω ότι έχουμε να κάνουμε με μια ισλαμική εισβολή. Είναι όλοι τους πολεμιστές»...."

Εχει δίκιο - πραγματική απειλή - πόλεμος...Εμείς και αυτοί...Ο φασισμός είναι ήδη εδώ...

Στον λιμενικό της γειτονιάς σας, στα κανάλια και στους πολιτικούς μας...
Ενα , δέκα, εκατό Abu Ghraib από τους "αντιαμερίκανους", φτωχούς πλήν τίμιους έλληνες...

Εικόνικές εκτελέσεις και βασανιστήρια σε ικέτες και γυναικόπαιδα - κατά προτίμηση την στιγμή που νομίζουν ότι σώθηκαν..
Τα σκουλήκια είναι intra portas - δεν είναι πια έξω από τα τείχη...

Αιγαίο
2007, χωρίς καρτποστάλ και Ελύτη...

Friday, October 5, 2007

To καλοκαίρι (τελείωσε)

Πρασσονήσι, Νότια Ρόδος 13 Σεπτέμβρη 2007









9 Σεπτέμβρη 2007 - Μιλένα για Νάξο














Πρασσονήσι Νότια Ρόδος Σεπτέμβρης 2007










Σίφνος, Πετάλι, Ιούλιος 2007



Ελλάδα – καλοκαίρι 2007….

Το ξέρω, πάλι εξαφανίστηκα – το Λονδίνο που έχανα- αποχαιρετιστήρια πάρτυ / βόλτες βραδινές σε ένα τοπίο άφηνα– και μετά βδομάδες σε νησιά – Νάξος, Σέριφος, Σίφνος, Πρασονήσι….

V festival στο Chelmsford – o Travis θεατρικός όπως πάντα, ο James (που είδατε και στην Αθήνα), η ΚΤ Turnstall, Fratellis, o Iggy Pop,Foo Fightes, Killers, Kasabian…

Αποχαιρετισμός στο Λονδίνο – βιαστικός – αλλά θα ξαναγυρίσω..

Αεροπλάνο για Αθήνα και πλοίο για νησιά..

Ιδρώτας, αμείλικτος ήλιος, το σώμα διεκδικεί ξανά το προσκήνιο – ιδρώνει, δυσανασχετεί με τα ρούχα, αλλάζει χρώμα στον ήλιο και εκτίθεται σε κοινή θεά..

Αποχαιρέτησα το Λονδίνο καθόλου χαρούμενος που φεύγω – και μετά στα πλοία στο Αιγαίο – εκτυφλωτικός ήλιος κι εγώ μαγνητισμένος σαν λαγός μπροστά σε προβολείς αυτοκινήτου…

Ο ήλιος κρυμμένος πίσω από το Kite…Ο αέρας σηκώνει σκόνη και κύματα…

Το μόνο καλοκαιρινό soundtrack – σαν loop βέβηλο και πρόστυχο – είναι το καλοκαίρι μου αυτό στην ελλάδα

Ρόδες – βουντού!

Περνάν οι μήνες και οι ντοπαμίνες …

…Μπουγάδα στην Ταράτσα της ΓΑΔΑ

Καθώς κερνάμε την Ελλάδα με την λυρική λιακάδα…

(Ποιος αρχίζει τώρα νέα δουλεία? Έστω και στο Άμστερνταμ? ¨)

(Εγώ!)

Sunday, July 8, 2007

Βηρυτός












Λίγο μετά την επιστροφή από τη Βηρυττό ..

Οι φωτογραφίες που τράβηξα…

Δύσκολο να τα βάλεις όλα σε μια σειρά – μόλις 5 μέρες, έχοντας διαβάσει πολλά (Robert Fisk, Pity the Nation και The War for Civilisation)…

Πήγαμε όταν άρχιζαν οι αψιμαχίες στα προσφυγικά στρατόπεδα στην Τρίπολη – και μας υποδέχτηκαν με (χωρίς τραυματίες ευτυχώς) βόμβες στο shopping mall…

Πώς να τα βάλεις σε σειρά?

Όπως και σε μας – κάθε αφήγηση της ιστορίας του Λιβάνου είναι εν δυνάμει πολιτική / πολεμική ενέργεια..



Φοίνικες – μια ιστορία ταξιδευτών που πάει πολύ πίσω, σε όλη τη Μεσόγειο …(Αλλά και πάλι και η διεκδίκηση αυτής της ταυτότητας σημαίνει χριστιανός – και άρνηση του αραβικού χαρακτήρα τους…)

Σύριοι – ένα κράτος που έγινε από τους Γάλλους για να τιμωρήσει την ανυπότακτη Συρία – παίρνοντας το κομμάτι δυτικά της κοιλάδας Μπεκάα και ενώνοντας το με το χριστιανικό κομμάτι του βόρειου Λιβάνου…

Δεκάδες θρησκείες και λαοί – Χριστιανοί Καθολικοί, Χριστιανοί Μαρωνίτες, Χριστιανοί Ορθόδοξοι Σύριοι και Χριστιανοί Ορθόδοξοι Ελληνόφωνοι, Μουσουλμάνοι Δρούζοι, Μουσουλμάνοι Σουνίτες, Σιίτες και Αλαβίτες..

Τριάντα χρονια πολέμων ..

Ο χριστιανός ταξιτζής που μας πάει στο Baalbeck – “οι μουσουλμάνοι είναι απολίτιστοι και αμόρφωτοι..»

Ο κέδρος του Λιβάνου (που πλέον σχεδόν δεν υπάρχει – προστατευόμενο είδος στα βουνά του βορρά) – στυλιζαρισμένο σύμβολο – με αιχμές που παραπέμπουν στην νεοφασιστική ιδεολογία των Φαλαγγιτών….

Ο κατακόρυφος ήλιος και οι παράξενες σκιές από τα πουλιά στο Baalbeck – ναός του Βαάλ – Ηλιόπολις μετά από τους έλληνες και τους ρωμαίους – στη Hizbollah – land, με DVD του Nasrallah και της (πανταχού παρούσας, μοναδικού ατόμου που μπορεί να ενώσει χριστιανούς και μουσουλμάνους) Feyrouz..



Η υπνοβατική σχεδόν αίσθηση των κατοίκων της Βηρυτού – σαν να μην ελέγχουν τη ζωή τους πλέον – «μπορεί να γίνει πόλεμος ξανά» «θέλουν να μας κάνουν να πολεμήσουμε ξανά μεταξύ μας» - σαν να παίζουν όλοι σε μια ταινία χωρίς να έχουν γράψει τους ρόλους…



Το κορίτσι με την αμερικάνικη προφορά στο White Club, στον 20ο όροφο, με τη Hariri – Land, το ξαναχτισμένο από την αρχή πανάκριβο κέντρο – κομψό σαν να είναι στο κέντρο της Γενεύης – και το ίδιο άψυχο..

Το πόσο μακριά από τα στερεότυπα είναι οι Shia και η Hezbollah – το κορίτσι στο μπαρ με την λονδρέζικη προφορά και τις αγγλικές ρίζες που εξηγούσε πόσο αστείοι είναι οι διαχωρισμοί…

Αλλά η πόλη ακόμα καπνίζει - μια ιστορία γραμμένη με σφαγές που απαντήθηκαν με άλλες σφαγές – οι Μουσουλμάνοι στην Καραντίνα, οι Χριστιανοί στη Σαμπρα και Σατίλα ..

Και πόσο όμορφος λαός είναι – σχεδόν μοιραία όμορφος, σαν να διαπράτει ύβρη..

Τρια εκατομμύρια Λιβανέζοι στη χώρα τους – 16 εκατομμύρια στις 4 γωνίες του κόσμου…

Τα μπαράκια στην Aσράγια – το μπαρ Prague – ο τρόπος που είπαν φοβισμένα «κλείνουμε νωρίς σήμερα» και το λεύκωμα με ασπρόμαυρες φωτογραφίες με τους φαλαγγίτες- σαν ένα απλό 70s coffee table book – “ένα ευρωπαϊκό ανάχωμα ανάμεσα στους άραβες – η αισθητική της εθνοκάθαρσής…

Σαν μια σχέση που θέλουν να κρατήσουν ζωντανή – λογικά και ώριμα έχουν αποφασίσει ότι αξίζει να προσπαθήσουν – αλλά χωρίς τον δύσκολο τρόπο της αναζήτησης και αυτογνωσιας – απλώς διακριτικά αποφεύγοντας αναφορές σε ότι τους χωρίζει – και κρατώντας όλα τα ενθύμια από τις άλλες τους σχέσεις – βραδυφλεγείς βόμβες, έτοιμες να τινάξουν στον αέρα ανά πάσα στιγμή τα πάντα…

Sunday, June 10, 2007

Σπασμένη πολυθρόνα

The most beautiful voyage I have ever made
Was on the broken armchair
That the gypsies left behind
in a field in midwinter..

I saw passing in front of my eyes
Broken skies and swallows
Branches growing like years
Through the fog, the caravan..

The most beautiful song I have ever heard
Was told to me by an old captain, before he died
“the most beautiful
The most beautiful
The most beautiful is the next port”

So, young I travelled far to Spain
A sunny afternoon
All the mediteranean sea just one coast
One lady is walking in Granada
Her hair is white, her scarf is white
But her eyes are dark

She has sent her son while he was young,
To the place where the bulls roar
The bullfighter is staggering in the arena
the bull is also staggering
In front of his eyes, blossoming fields
The crowd is standing and cheering

In the arena where the crowd has gathered
to see from the beginning the same end
a girl is sharpening with her nails
behind our back, love’s arrow

the bullfighter takes aim
everyone thinks he is living in a dream
she looks into his eyes , speechless
he greets her, she will get him

the most beautiful girl in Granada
will tame today another beast
Sky of Spain and sky of Greece
On an armachair like this
he is also laying
And he can see in front of him
The same caravan that has set off again

No one one will be able to get
That arrow out of his heart

The most beautiful trip I have ever made
Was on the broken armchair
That the gypsies left behind
in midwinter, in the middle of a field

Pavlos Pavlidis
The broken armchair

Παυλος Παυλίδης
Η σπασμένη πολυθρόνα

ο ωραιότερο ταξίδι που 'χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ' στη μέση του χειμώνα

Έβλεπα έτσι από μπροστά μου να περνάνε
κάτι σπασμένοι ουρανοί με χελιδόνια
Κάτι κλαδιά να εξαπλώνονται σαν χρόνια
μέσ' στην ομίχλη, το καραβάνι

Το ωραιότερο τραγούδι που 'χω ακούσει
το είπε ένας καπετάνιος πριν πεθάνει:
"το πιο ωραίο
το πιο ωραίο
το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι"

Έτσι ταξίδεψα μακριά στην Ισπανία
ένα απόγευμα, που είχε λιακάδα
Όλη η Μεσόγειος μια παραλία
μία κυρία περπατάει στη Γρανάδα

Τα μαλλιά της είναι άσπρα, το μαντήλι
είναι λευκό, μα η ματιά της είναι μαύρη
Από μικρό παιδί το γιο της είχε στείλει
στο μέρος που μουγκρίζουνε οι ταύροι

Παραπατάει ο ταυρομάχος στην αρένα
αλλά και ο ταύρος τώρα πια παραπατάει
Μπρος στα ρουθούνια του λιβάδια ανθισμένα
το πλήθος όρθιο, χειροκροτάει

Μέσ' στην αρένα που μαζεύτηκαν τα πλήθη
να ξαναδούν απ' την αρχή το ίδιο τέλος
ένα κορίτσι ακονίζει με το νύχι
πίσω απ' την πλάτη μας του έρωτα το βέλος

Ο ταυρομάχος παίρνει φόρα και χτυπάει
όλοι νομίζουν ότι ζουν σε παραμύθι
Αυτή ακίνητη στα μάτια τον κοιτάει
τη χαιρετάει, θα τον πετύχει

Το ομορφότερο κορίτσι της Γρανάδας
θα εξημερώσει αυτή τη νύχτα άλλο ένα κτήνος
Ποιάς Ισπανίας ουρανός και ποιάς Ελλάδας;
Σε πολυθρόνα σαν κι αυτή τώρα ίσως κάθεται και 'κείνος

Και βλέπει από μπροστά του να περνάει
το καραβάνι που ξεκίνησε και πάλι
Αυτό το βέλος απ' την καρδιά του
ποτέ κανείς δε θα μπορέσει να το βγάλει

Το ωραιότερο ταξίδι που 'χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ' στη μέση...

...μέσ' στη μέση του χειμώνα


Nαύπλιο 25 Μαίου 2007

Thursday, May 24, 2007

Περισσότερο από ..

Έναν μήνα μετά –

Σύμφωνα με φήμες - η ζωή υπάρχει πέρα από τα μπλόγκς –

Και η δική μου εισέβαλε πολύ πιο έντονα από ότι περίμενα γυρνώντας στην Αγγλία –

(πολύ) δουλειά καθημερινά – και πολλοί οι φίλοι που είχα χάσει για έξι μήνες –

Τον ένα μήνα από το τελευταίο πόστ μου, ξανα ανακάλυψα πόσο μου είχε λείψει το Λονδίνο και οι φίλοι μου – και οι περισσότερες μέρες περνούσαν χωρίς ουτε καν μια ώρα που να είμαι μόνος –

(και μου άρεσε αυτό!)

Και στο Λονδίνο πάει πολύ το global warming :) - από εδώ και πέρα θα έχει συνέχεια καλοκαίρι –

Αλλά εγώ καταλαβαίνω τώρα πόσο την πόλη αυτή, όπου ήρθα για «δουλειά», μετά από 8 χρόνια, σίγά – σιγά την συνήθισα – όπου η συνήθεια μπλέκεται με την αγάπη τόσο που δύσκολα τις ξεχωρίζεις –

Όταν μπορείς να δείς ολοκάθαρα όλα τα άσχημά της – την βρωμιά, την μισθοφόρο ψυχή της, την εξουθενωτική της ταχύτητα –

Αλλά ,

Τατυτόχρονα την δικαιολογείς για όλα αυτά – και στέκεσαι στα καλά της – την ζωντάνια, την νεανική της ψυχή, το πόσο ανοιχτή είναι σε όλες τις χώρες και τις ηπείρους, το πόσο απόλυτα σύγχρονη είναι…

Δεν άλλαξα – ακόμα θυμάμαι πολύ καλά το πόσο με ενοχλούσε η αδυναμία των άγγλων να διασκεδάσουν χωρίς να γίνουν λιώμα – αλλά, τώρα μπορώ να δώ μια (αναρθρή αλλά υπαρκτή) τάση προς την φυγή, την έκτσταση - πίσω από αυτό ..

Ναι – ακόμα με ενοχλεί η υπερβολική τους ευγένεια – το sorry και το thank you που επαναλαμβάνονται ως μάντρα, είς το άπειρο – (αλλά τώρα , χωρίς να το συμμερίζομαι, μου φαίνεται σαν απαραίτητο λιπαντικό σε σχέσεις που πολύ συχνά είναι σκληρές και τραχείς στην καθημερινότητα τους…

Η εκκεντρικότητα τους – η ανάγκη στο δρόμο να γελάσουν – να αισθανθούν για λίγο κοντά σε κάποιον – το πόσο εύκολα τους κερδίζεις αν αποφασίσεις για λίγο (στο εξωτερικό ιατρείο για οαράδειγμα ) – να ενδιαφερθείς λίγο για αυτούς – να τους κοιτάξεις λίγο πιο πολύ στα μάτια…

Πάντως – αν με τα μπλόγκς είχα και μόνο γνωρίσει τα παιδιά από τα καπέλλα – θα αξιζε που το έφτιαξα – και έσtω και καθυστερημένα, 1 μήνα μετά, ένα μεγάλο ευχαριστώ, και ένα συγνώμη για την εξαφάνιση, σε όλους όσους με δέχτηκαν σαν παλιό φίλο, σαν να με ήξεραν τόσο καλά, εκείνο το βράδυ στα εξάρχεια – και το CD - που είναι το μόνο που ακούω – σε αμάξι και σπίτι – εδώ και ένα μήνα..

(Γραμμένο στο αεροπλάνο προς Βηρυτό – αλλά αυτό είναι θέμα άλλου πόστ!)

Καλώς σας ξαναβρήκα!

Tuesday, April 3, 2007

Αμστερνταμ – Αθήνα – Λονδίνο (Αμστερνταμ ?)

Κυριακή 23 Μάρτη 2007, Jordaan, Amsterdam

Πολλές μέρες χωρίς νέα κείμενο και φωτογραφίες…

(Και χρωστάω ακόμα την ιστορία στον Γιώργο από την Μίλατο – δεν το ξέχασα..)

Αλλά πέρασα τις τελευταίες μέρες μου στο Αμστερνταμ σχεδόν σε ένα συννεφο από ξενύχτια – και πολύ δουλεία μαζί.. (τις τελευταίες 10 μέρες κοιμόμουν κατά μέσο όρο 4 ώρες κάθε βράδυ) …

Αλλά έφυγα τώρα – θα είμαι Αθήνα για λίγες μέρες – και από Κυριακή του Πάσχα επιστροφή στα πάτρια εδάφη (?τι!) – Λονδίνο…

Οι ιδέες για ποστ υπήρχαν κάθε μέρα , αλλά κάθε μέρα πίστευα ότι κάτι έλειπε..

Και το άφηνα…

Την τελευταία Κυριακή – βόλτα στη Leidseplein – ποδηλατάδα στο ανοιξιάτικο Αμστερνταμ - το εξάμηνο που τελειώνει – και τι έμαθα - προσπαθώντας να μαζέψω τις σκέψεις μου – και να γράψω και κανα ποστ - η κοπέλλα στο De Bale που δεν θέλει να πληρώσω τον καφέ – «You have a peaceful karma..» (ποιος? Εγώ – που όλοι μου λένε ότι μιλάω γρήγορα, κινούμαι συνέχεια και αδυνατώ να σταθώ ήσυχος για πάνω από 1 λεπτό…)..

Αλλά είχε ωραία λιακάδα – όντως το μυαλό μου είχε ανοίξει – καθόμουν χαζεμένος να βλέπω και να ακούω τα δύο ακκορντεόν και το κλαρίνο από την Βουλγαρία και τα κοριτσάκια να φεύγουν από τα χέρια των μανάδων τους και να χορεύουν…

Θύμιζε κάτι από τον μαγικό αυλό – τα παιδιά που εγκαταλείπουν την πόλη τους ακολουθώντας τις μουσικές – η ακόμα, τη Villa Natacha του Ελύτη..



Κυριακή 23 Μάρτη 2007, Leidseplein, Amsterdam


Κυριακή 23 Μάρτη 2007, Leidseplein, Amsterdam


Κυριακή 23 Μάρτη 2007, Leidseplein, Amsterdam


Και δεν μπορώ να φύγω χωρίς αυτές τις σκόρπιες φωτό από μια πόλη – που μάλλον θα ξαναδώ σύντομα…

Καλή Ανάσταση



Κουίζ - οι επόμενες 3 φωτό είναι από δημόσια υπηρεσία στο Αμστερνταμ - ποιά?




Και το Λιμάνι - πίσω απο Centraal Station...