Σπασμένη πολυθρόνα

The most beautiful voyage I have ever made

Was on the broken armchair

That the gypsies left behind

in a field in midwinter..

I saw passing in front of my eyes

Broken skies and swallows

Branches growing like years

Through the fog, the caravan..

The most beautiful song I have ever heard

Was told to me by an old captain, before he died

“the most beautiful

The most beautiful

The most beautiful is the next port”

So, young I travelled far to Spain

A sunny afternoon

All the mediteranean sea just one coast

One lady is walking in Granada

Her hair is white, her scarf is white

But her eyes are dark

She has sent her son while he was young,

To the place where the bulls roar

The bullfighter is staggering in the arena

the bull is also staggering

In front of his eyes, blossoming fields

The crowd is standing and cheering

In the arena where the crowd has gathered

to see from the beginning the same end
a girl is sharpening with her nails

behind our back, love’s arrow

the bullfighter takes aim

everyone thinks he is living in a dream

she looks into his eyes , speechless

he greets her, she will get him

the most beautiful girl in Granada

will tame today another beast

Sky of Spain and sky of Greece

On an armachair like this
he is also laying

And he can see in front of him

The same caravan that has set off again

No one one will be able to get

That arrow out of his heart

The most beautiful trip I have ever made

Was on the broken armchair

That the gypsies left behind

in midwinter, in the middle of a field

Pavlos Pavlidis

The broken armchair

Παυλος Παυλίδης

Η σπασμένη πολυθρόνα

ο ωραιότερο ταξίδι που 'χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ' στη μέση του χειμώνα

Έβλεπα έτσι από μπροστά μου να περνάνε
κάτι σπασμένοι ουρανοί με χελιδόνια
Κάτι κλαδιά να εξαπλώνονται σαν χρόνια
μέσ' στην ομίχλη, το καραβάνι

Το ωραιότερο τραγούδι που 'χω ακούσει
το είπε ένας καπετάνιος πριν πεθάνει:
"το πιο ωραίο
το πιο ωραίο
το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι"

Έτσι ταξίδεψα μακριά στην Ισπανία
ένα απόγευμα, που είχε λιακάδα
Όλη η Μεσόγειος μια παραλία
μία κυρία περπατάει στη Γρανάδα

Τα μαλλιά της είναι άσπρα, το μαντήλι
είναι λευκό, μα η ματιά της είναι μαύρη
Από μικρό παιδί το γιο της είχε στείλει
στο μέρος που μουγκρίζουνε οι ταύροι

Παραπατάει ο ταυρομάχος στην αρένα
αλλά και ο ταύρος τώρα πια παραπατάει
Μπρος στα ρουθούνια του λιβάδια ανθισμένα
το πλήθος όρθιο, χειροκροτάει

Μέσ' στην αρένα που μαζεύτηκαν τα πλήθη
να ξαναδούν απ' την αρχή το ίδιο τέλος
ένα κορίτσι ακονίζει με το νύχι
πίσω απ' την πλάτη μας του έρωτα το βέλος

Ο ταυρομάχος παίρνει φόρα και χτυπάει
όλοι νομίζουν ότι ζουν σε παραμύθι
Αυτή ακίνητη στα μάτια τον κοιτάει
τη χαιρετάει, θα τον πετύχει

Το ομορφότερο κορίτσι της Γρανάδας
θα εξημερώσει αυτή τη νύχτα άλλο ένα κτήνος
Ποιάς Ισπανίας ουρανός και ποιάς Ελλάδας;
Σε πολυθρόνα σαν κι αυτή τώρα ίσως κάθεται και 'κείνος

Και βλέπει από μπροστά του να περνάει
το καραβάνι που ξεκίνησε και πάλι
Αυτό το βέλος απ' την καρδιά του
ποτέ κανείς δε θα μπορέσει να το βγάλει

Το ωραιότερο ταξίδι που 'χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ' στη μέση...

...μέσ' στη μέση του χειμώνα

Nαύπλιο 25 Μαίου 2007