Το μουσείο θεάτρου έξω από το σπίτι μου…
Nα σου πω πως είναι το Άμστερνταμ ;
Θα σου άρεσε…
Έξω από το παράθυρο μου καθρεφτίζονται τα νερά..
Φωτάκια κρεμασμένα στις γέφυρες..
Όλα σε ανθρώπινο μέτρο – δύο βήματα η γέφυρα, πέντε να την διασχίσεις…
Κάνει πολύ κρύο – και ο ήλιος πολύτιμος..
Ο κόσμος ζεστός και γελαστός – ισορροπημένος…
Κι εγώ εδώ, πάλι από την αρχή – une saison en enfer…
Αθήνα Χριστούγεννα…
2 comments:
Θυμάμαι κι εγώ τα ταξίδια μου στο Άμστερνταμ. Έχεις δίκιο, είναι μια πόλη που έγινε με βάση το ανθρώπινο μέτρο. Σήμερα στη Θεσσαλονίκη χιόνισε και στα κανάλια ίσως να έχει πιάσει μεριές μεριές πάγο. Αλλά πάντα θα προτιμώ το Άμστερνταμ άνοιξη με το φως να σου θυμίζει ότι αργεί ακόμη το βράδυ κι ο θάνατος.
Καλημέρα!
Καλως ήρθες!
Ναι - ίσως ώρες - ώρες να παραείναι μικρή - αλλά σίγουρα δεν σε κουράζει...
Περιμένουμε την άνοιξη και το φώς - μια φίλη μου που είχε ξαναέρθει καλοκαίρι μου έλεγε ότι δεν το αναγνωρίζει το χειμώνα ..
Ωραία θα είναι η Θεσσαλονίκη χιονισμένη - το έστρωσε?
Post a Comment