The most beautiful voyage I have ever made
Was on the broken armchair
That the gypsies left behind
in a field in midwinter..
I saw passing in front of my eyes
Broken skies and swallows
Branches growing like years
Through the fog, the caravan..
The most beautiful song I have ever heard
Was told to me by an old captain, before he died
“the most beautiful
The most beautiful
The most beautiful is the next port”
So, young I travelled far to Spain
A sunny afternoon
All the mediteranean sea just one coast
One lady is walking in Granada
Her hair is white, her scarf is white
But her eyes are dark
She has sent her son while he was young,
To the place where the bulls roar
The bullfighter is staggering in the arena
the bull is also staggering
In front of his eyes, blossoming fields
The crowd is standing and cheering
In the arena where the crowd has gathered
to see from the beginning the same end
a girl is sharpening with her nails
a girl is sharpening with her nails
behind our back, love’s arrow
the bullfighter takes aim
everyone thinks he is living in a dream
she looks into his eyes , speechless
he greets her, she will get him
the most beautiful girl in Granada
will tame today another beast
Sky of Spain and sky of Greece
On an armachair like this
he is also laying
he is also laying
And he can see in front of him
The same caravan that has set off again
No one one will be able to get
That arrow out of his heart
The most beautiful trip I have ever made
Was on the broken armchair
That the gypsies left behind
in midwinter, in the middle of a field
Pavlos Pavlidis
The broken armchair
Παυλος Παυλίδης
Η σπασμένη πολυθρόνα
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ' στη μέση του χειμώνα
Έβλεπα έτσι από μπροστά μου να περνάνε
κάτι σπασμένοι ουρανοί με χελιδόνια
Κάτι κλαδιά να εξαπλώνονται σαν χρόνια
μέσ' στην ομίχλη, το καραβάνι
Το ωραιότερο τραγούδι που 'χω ακούσει
το είπε ένας καπετάνιος πριν πεθάνει:
"το πιο ωραίο
το πιο ωραίο
το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι"
Έτσι ταξίδεψα μακριά στην Ισπανία
ένα απόγευμα, που είχε λιακάδα
Όλη η Μεσόγειος μια παραλία
μία κυρία περπατάει στη Γρανάδα
Τα μαλλιά της είναι άσπρα, το μαντήλι
είναι λευκό, μα η ματιά της είναι μαύρη
Από μικρό παιδί το γιο της είχε στείλει
στο μέρος που μουγκρίζουνε οι ταύροι
Παραπατάει ο ταυρομάχος στην αρένα
αλλά και ο ταύρος τώρα πια παραπατάει
Μπρος στα ρουθούνια του λιβάδια ανθισμένα
το πλήθος όρθιο, χειροκροτάει
Μέσ' στην αρένα που μαζεύτηκαν τα πλήθη
να ξαναδούν απ' την αρχή το ίδιο τέλος
ένα κορίτσι ακονίζει με το νύχι
πίσω απ' την πλάτη μας του έρωτα το βέλος
Ο ταυρομάχος παίρνει φόρα και χτυπάει
όλοι νομίζουν ότι ζουν σε παραμύθι
Αυτή ακίνητη στα μάτια τον κοιτάει
τη χαιρετάει, θα τον πετύχει
Το ομορφότερο κορίτσι της Γρανάδας
θα εξημερώσει αυτή τη νύχτα άλλο ένα κτήνος
Ποιάς Ισπανίας ουρανός και ποιάς Ελλάδας;
Σε πολυθρόνα σαν κι αυτή τώρα ίσως κάθεται και 'κείνος
Και βλέπει από μπροστά του να περνάει
το καραβάνι που ξεκίνησε και πάλι
Αυτό το βέλος απ' την καρδιά του
ποτέ κανείς δε θα μπορέσει να το βγάλει
Το ωραιότερο ταξίδι που 'χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ' στη μέση...
...μέσ' στη μέση του χειμώνα
Nαύπλιο 25 Μαίου 2007
