...αλλά ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση...

Ξυπνάς ιδρωμένος, με την αίσθηση του κενού ..

αλλά δεν ήταν όνειρο , δεν υπάρχει κρεββάτι

– η πτήση είναι αληθινή και συνεχίζεται...

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην ελεύθερη πτώση και στην πτήση?

Η ίδια αίσθηση ελευθερίας, ο ίδιος αέρας που σου χαϊδεύει το μάγουλο, η ίδια γη από ψηλά...

Κάποιος είχε πει – δεν είναι τη πτώση που πρέπει να φοβάσαι, είναι το έδαφος...

Σαν μαύρο κουτί αεροπλάνου, αναλύεις τις τελευταίες μέρες, τις τελευταίες βδομάδες («σαν την στραβοτιμονιά πριν από το δυστύχημα, αλλά προς ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση»).. πως θα μπορούσες να το είχες προβλέψει – που ήταν κρυμμένη η νομοτέλεια του?

(γιατί δεν μπορείς να πιστέψεις, όπως ακριβώς με τις μεγάλες καταστροφές ότι μπορεί να ήταν τυχαίο – «δεν το χωράει το μυαλό σου», όπως με τα θαύματα, τους λιμούς, τους σεισμούς και τις θεομηνίες...)

Σε κάποια υπόγεια δεμένα, σκυλιά οσμίζονταν αυτό που θα έρχονταν και έσκουζαν τραβώντας τις αλυσίδες τους – ένα σμήνος από αποδημητικά πουλιά ξαφνικά, ανεξιχνίαστα άλλαξε κατεύθυνση και τράβηξε για το Βορά – οι σαύρες βγήκαν από τις τρύπες τους...

National Theatre / Women of Troy

Το Λονδίνο και το θέατρο του – κάθε φορά το National Theatre με κάνει να σκέφτομαι πόσο μια παράσταση για μένα θα κρίνεται με ένα κριτήριο – να μπαίνεις σαν σε μαύρη τρύπα – χωρίς ευκαιρία ή πολυτέλεια να κοιτάξεις τον διπλανό σου – ούτε καν να θυμηθείς πότε ξεκίνησε…

Αρχαίο δράμα…

Δεν είναι το να μεταφέρεις μια παράσταση στο τώρα –

Δεν είναι να προσθέτεις έξυπνες αναφορές στην επικαιρότητα και ενδιαφέρουσες μεταφορές…

Δεν είναι να προσθέτεις γενικά

Είναι να αφαιρείς.

Οτιδήποτε θα μπορούσε να την κάνει ακαδημαϊκή ενασχόληση – να αμβλύνει το κεντρί της…

Βιομηχανικό λιμάνι μιας πόλης ρημαγμένης από τον πόλεμο. Οι γυναίκες που επιβίωσαν περιμένουν να μεταφερθούν σε μια άλλη χώρα. Διοικητικοί υπάλληλοι πηγαινοέρχονται. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, πού ήταν κάποτε Βασίλισσα, βλέπει να παίρνουν από κοντά της όσους της απόμειναν. Η πόλη καίγεται γύρω τους.

Mόνο οι νεκροί δεν έχουν δάκρυα. Είναι πέρα από θρήνους.

Μια παράσταση που σε αρπάζει από τον γιακά- σου σφίγγει το μπράτσο, δεν σε αφήνει να σκεφτείς ..

Η πλαστική σακούλα με τα παπούτσια και το τσαντάκι της δολοφονημένης Πολυξένης… ΄

Οι κρότοι – τα κτήρια που γκρεμίζονται γύρω τους…

Η (ακέραια ακόμα και τρομακτική) απόλυτη δύναμη του όμορφου προσώπου της Ελένης…

Η σπασμένη φωνή της Κασσάνδρας– η άρθρωση που σε κάνει να κλαίς…

Ο χορός των Τρωάδων - σαν σπασμένες κούκλες σε τζάζ του μεσοπολέμου – με άγρια, σχεδόν σχιζοφρενική φιλαρέσκεια. – σαν θύμα σε τροχαίο που βάζει το αίμα του για ρούζ στον καθρέφτη...

Οι στρατιώτες – όχι στρατιώτες, δημόσιοι υπάλληλοι, χωρίς κακία, χωρίς πάθος, αποτελεσματικοί και άχρωμοι – μεσήλικες με κοιλίτσα που θέλουν να τελειώνουν, να γυρίσουν στις οικογένειες τους – απόλυτα αληθινοί – απόλυτα τρομακτικοί – «ναζί που αγαπάνε τα παιδιά τους» - the banality of evil κατά Αrendt …

Η βροχή που πέφτει στην τελευταία σκηνή…

Ένα έργο για τον πόλεμο – τους τρόπους που μπορεί η πατρίδα, η τιμή, οι υψηλές ιδέες να σκοτώνουν …

Από μια χώρα που έχει τους στρατιώτες της στο Ιράκ

(γραμμένο σε μια άλλη πόλη/χώρα, που ετοιμαζόταν να στείλει στρατιώτες στη Σικελία, και είχε μόλις σκοτώσει τον εαυτό της στη Μήλο)

Και μια ακόμα φορά που καταλαβαίνω πόσο χρωστάω σε αυτήν την πόλη….

Τίποτα δεν είναι τυχαίο –

Το μουσείο θεάτρου έξω από το σπίτι μου…

Nα σου πω πως είναι το Άμστερνταμ ;

Θα σου άρεσε…

Έξω από το παράθυρο μου καθρεφτίζονται τα νερά..

Φωτάκια κρεμασμένα στις γέφυρες..

Όλα σε ανθρώπινο μέτρο – δύο βήματα η γέφυρα, πέντε να την διασχίσεις…

Κάνει πολύ κρύο – και ο ήλιος πολύτιμος..

Ο κόσμος ζεστός και γελαστός – ισορροπημένος…

Κι εγώ εδώ, πάλι από την αρχή – une saison en enfer…

Αθήνα Χριστούγεννα…

IDFA 2007 - Ντοκιμαντέρ στο Αμστερνταμ...

Στην κλασσική ερώτηση – γιατί έγινες γιατρός - είχα πάντα πολύ καθαρά την απάντηση
στο μυαλό μου – ακριβώς γιατί ποτέ δεν ήταν αυτονόητο, αλλά κάτι που είχα σκεφτεί πολύ:

Η minimal εκδοχή είναι γιατί ζηλεύω και θέλω να καταλάβω αυτή τη φράση - "Τίποτα ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο"

Οι άνθρωποι είναι το πιο ενδιαφέρον αντικείμενο που μπορείς να μελετήσεις - και το πιο βασικό, πρωταρχικό τους στοιχείο, το σώμα τους, με όλες τις φυσικές του λειτουργίες, τις εκκρίσεις και την οσμή του, την ακμή και την παρακμή του. ..

Να έρθεις κοντα – να καταλάβεις (το μόνο πράγμα ίσως που αξίζει κανείς να καταλάβει) το πόσο ίδιοι είμαστε (και πόσο τέλεια και αναντίρρητα αυτό αναδείχνεται στα κύτταρα μας, στο δέρμα και στο δόντια μας, στα εσωτερικά μας όργανα) – η κοινή μας κληρονομιά και καταδίκη, πέρα από κοινωνικές συμβάσεις, καταγωγή, θρησκεία , ηθική, φύλο, - το σώμα μας…Η μόνη βάση που μπορεί να υπάρξει για μια πραγματικά ανθρωποκεντρική ηθική – πέρα από θρησκείες και θεωρητικά σχήματα…

Και μαζί με αυτό – να μένεις συνεχώς έκθαμβος καθώς αντιλαμβάνεσαι ότι η ζωή είναι πάντα πιο ενδιαφέρουσα, πιο ποιητική, πιο αστεία, πιο αναπάντεχη και οι ήρωες της πιο ηρωικοί, πιο έξυπνοι, πιο ανεξιχνίαστοι από οποιουσδήποτε κινηματογραφικούς ή άλλους ήρωες...

Επιβεβαιώθηκε αυτό αυτές τις μέρες – στο IDFA – το μεγαλύτερο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ στον κόσμο, που γίνεται κάθε χρόνο στο Αμστερνταμ… Η πραγματική ζωή έχει πολύ πιο ενδιαφέροντες ήρωες – πιο χαρισματικούς, ζωντανούς, αστείους, παράξενους, ρομαντικούς, επαναστατημένους, θλιμμένους ή χαρούμενους από οποιαδήποτε ταινία…

Into the Light:

The price of sugar :

Chicago 10 :

Crazy Love:

και επίσης Paradise - Three journeys into the world και Sarafan: …

Πόλεμος

Αιγαίο 2007

"...ΜΙΛΗΣΑΝ οι ερευνητές και με λιμενικούς. Λαλίστατος ήταν ο λιμενάρχης Λέσβου, ο οποίος περιγράφοντας την κατάσταση μίλησε για «εχθρούς» και υπογράμμισε: «Η Ευρώπη πρέπει να καταλάβει ότι μια πραγματική απειλή πλησιάζει. Πιστεύω ότι έχουμε να κάνουμε με μια ισλαμική εισβολή. Είναι όλοι τους πολεμιστές»...."

Εχει δίκιο - πραγματική απειλή - πόλεμος...Εμείς και αυτοί...Ο φασισμός είναι ήδη εδώ...

Στον λιμενικό της γειτονιάς σας, στα κανάλια και στους πολιτικούς μας...
Ενα , δέκα, εκατό Abu Ghraib από τους "αντιαμερίκανους", φτωχούς πλήν τίμιους έλληνες...

Εικόνικές εκτελέσεις και βασανιστήρια σε ικέτες και γυναικόπαιδα - κατά προτίμηση την στιγμή που νομίζουν ότι σώθηκαν..
Τα σκουλήκια είναι intra portas - δεν είναι πια έξω από τα τείχη...

Αιγαίο 2007, χωρίς καρτποστάλ και Ελύτη...

To καλοκαίρι (τελείωσε)

Πρασσονήσι, Νότια Ρόδος 13 Σεπτέμβρη 2007

9 Σεπτέμβρη 2007 - Μιλένα για Νάξο

Πρασσονήσι Νότια Ρόδος Σεπτέμβρης 2007

Σίφνος, Πετάλι, Ιούλιος 2007

Ελλάδα – καλοκαίρι 2007….

Το ξέρω, πάλι εξαφανίστηκα – το Λονδίνο που έχανα- αποχαιρετιστήρια πάρτυ / βόλτες βραδινές σε ένα τοπίο άφηνα– και μετά βδομάδες σε νησιά – Νάξος, Σέριφος, Σίφνος, Πρασονήσι….

V festival στο Chelmsford – o Travis θεατρικός όπως πάντα, ο James (που είδατε και στην Αθήνα), η ΚΤ Turnstall, Fratellis, o Iggy Pop,Foo Fightes, Killers, Kasabian…

Αποχαιρετισμός στο Λονδίνο – βιαστικός – αλλά θα ξαναγυρίσω..

Αεροπλάνο για Αθήνα και πλοίο για νησιά..

Ιδρώτας, αμείλικτος ήλιος, το σώμα διεκδικεί ξανά το προσκήνιο – ιδρώνει, δυσανασχετεί με τα ρούχα, αλλάζει χρώμα στον ήλιο και εκτίθεται σε κοινή θεά..

Αποχαιρέτησα το Λονδίνο καθόλου χαρούμενος που φεύγω – και μετά στα πλοία στο Αιγαίο – εκτυφλωτικός ήλιος κι εγώ μαγνητισμένος σαν λαγός μπροστά σε προβολείς αυτοκινήτου…

Ο ήλιος κρυμμένος πίσω από το Kite…Ο αέρας σηκώνει σκόνη και κύματα…

Το μόνο καλοκαιρινό soundtrack – σαν loop βέβηλο και πρόστυχο – είναι το καλοκαίρι μου αυτό στην ελλάδα

Ρόδες – βουντού!

Περνάν οι μήνες και οι ντοπαμίνες …

…Μπουγάδα στην Ταράτσα της ΓΑΔΑ

Καθώς κερνάμε την Ελλάδα με την λυρική λιακάδα…

(Ποιος αρχίζει τώρα νέα δουλεία? Έστω και στο Άμστερνταμ? ¨)

(Εγώ!)

Βηρυτός

Λίγο μετά την επιστροφή από τη Βηρυττό ..

Οι φωτογραφίες που τράβηξα…

Δύσκολο να τα βάλεις όλα σε μια σειρά – μόλις 5 μέρες, έχοντας διαβάσει πολλά (Robert Fisk, Pity the Nation και The War for Civilisation)…

Πήγαμε όταν άρχιζαν οι αψιμαχίες στα προσφυγικά στρατόπεδα στην Τρίπολη – και μας υποδέχτηκαν με (χωρίς τραυματίες ευτυχώς) βόμβες στο shopping mall…

Πώς να τα βάλεις σε σειρά?

Όπως και σε μας – κάθε αφήγηση της ιστορίας του Λιβάνου είναι εν δυνάμει πολιτική / πολεμική ενέργεια..

Φοίνικες – μια ιστορία ταξιδευτών που πάει πολύ πίσω, σε όλη τη Μεσόγειο …(Αλλά και πάλι και η διεκδίκηση αυτής της ταυτότητας σημαίνει χριστιανός – και άρνηση του αραβικού χαρακτήρα τους…)

Σύριοι – ένα κράτος που έγινε από τους Γάλλους για να τιμωρήσει την ανυπότακτη Συρία – παίρνοντας το κομμάτι δυτικά της κοιλάδας Μπεκάα και ενώνοντας το με το χριστιανικό κομμάτι του βόρειου Λιβάνου…

Δεκάδες θρησκείες και λαοί – Χριστιανοί Καθολικοί, Χριστιανοί Μαρωνίτες, Χριστιανοί Ορθόδοξοι Σύριοι και Χριστιανοί Ορθόδοξοι Ελληνόφωνοι, Μουσουλμάνοι Δρούζοι, Μουσουλμάνοι Σουνίτες, Σιίτες και Αλαβίτες..

Τριάντα χρονια πολέμων ..

Ο χριστιανός ταξιτζής που μας πάει στο Baalbeck – “οι μουσουλμάνοι είναι απολίτιστοι και αμόρφωτοι..»

Ο κέδρος του Λιβάνου (που πλέον σχεδόν δεν υπάρχει – προστατευόμενο είδος στα βουνά του βορρά) – στυλιζαρισμένο σύμβολο – με αιχμές που παραπέμπουν στην νεοφασιστική ιδεολογία των Φαλαγγιτών….

Ο κατακόρυφος ήλιος και οι παράξενες σκιές από τα πουλιά στο Baalbeck – ναός του Βαάλ – Ηλιόπολις μετά από τους έλληνες και τους ρωμαίους – στη Hizbollah – land, με DVD του Nasrallah και της (πανταχού παρούσας, μοναδικού ατόμου που μπορεί να ενώσει χριστιανούς και μουσουλμάνους) Feyrouz..

Η υπνοβατική σχεδόν αίσθηση των κατοίκων της Βηρυτού – σαν να μην ελέγχουν τη ζωή τους πλέον – «μπορεί να γίνει πόλεμος ξανά» «θέλουν να μας κάνουν να πολεμήσουμε ξανά μεταξύ μας» - σαν να παίζουν όλοι σε μια ταινία χωρίς να έχουν γράψει τους ρόλους…

Το κορίτσι με την αμερικάνικη προφορά στο White Club, στον 20^ο όροφο, με τη Hariri – Land, το ξαναχτισμένο από την αρχή πανάκριβο κέντρο – κομψό σαν να είναι στο κέντρο της Γενεύης – και το ίδιο άψυχο..

Το πόσο μακριά από τα στερεότυπα είναι οι Shia και η Hezbollah – το κορίτσι στο μπαρ με την λονδρέζικη προφορά και τις αγγλικές ρίζες που εξηγούσε πόσο αστείοι είναι οι διαχωρισμοί…

Αλλά η πόλη ακόμα καπνίζει - μια ιστορία γραμμένη με σφαγές που απαντήθηκαν με άλλες σφαγές – οι Μουσουλμάνοι στην Καραντίνα, οι Χριστιανοί στη Σαμπρα και Σατίλα ..

Και πόσο όμορφος λαός είναι – σχεδόν μοιραία όμορφος, σαν να διαπράτει ύβρη..

Τρια εκατομμύρια Λιβανέζοι στη χώρα τους – 16 εκατομμύρια στις 4 γωνίες του κόσμου…

Τα μπαράκια στην Aσράγια – το μπαρ Prague – ο τρόπος που είπαν φοβισμένα «κλείνουμε νωρίς σήμερα» και το λεύκωμα με ασπρόμαυρες φωτογραφίες με τους φαλαγγίτες- σαν ένα απλό 70s coffee table book – “ένα ευρωπαϊκό ανάχωμα ανάμεσα στους άραβες – η αισθητική της εθνοκάθαρσής…

Σαν μια σχέση που θέλουν να κρατήσουν ζωντανή – λογικά και ώριμα έχουν αποφασίσει ότι αξίζει να προσπαθήσουν – αλλά χωρίς τον δύσκολο τρόπο της αναζήτησης και αυτογνωσιας – απλώς διακριτικά αποφεύγοντας αναφορές σε ότι τους χωρίζει – και κρατώντας όλα τα ενθύμια από τις άλλες τους σχέσεις – βραδυφλεγείς βόμβες, έτοιμες να τινάξουν στον αέρα ανά πάσα στιγμή τα πάντα…