Εχουμε όλοι μια τάση προς το μελοδραματισμό : Μεσόγειοι όντας, οι μεγάλες χειρονομίες, οι μεγάλες λέξεις είναι στο αίμα μας…
Αλλά κάποιος είχε πει ότι ο κόσμος δεν θα τελειώσει με έκρηξη΄ θα σβήσει με κάτι σαν υπόκωφο αναστεναγμό…
Και δεν θα μας κάνει καν τη χάρη να δούμε ένα φαντασμαγορικό τέλος…
«…Ακουσε ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
'Εχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.
Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι,
Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
'Η για να πας καβάλα στο μαίστρο.
Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.»
Από την Μαρίνα των Βράχων, Οδυσσέας Ελύτης
19 comments:
μετά από τη νιρβάνα έρχεται η απομώνωση εκεί στο Άμστερνταμ...είναι περίεργο γιατί τα είδα και τα δύο ποστ μαζί...γιατί γελάνε όλοι τόσο πολύ...(σίγουρα όχι από το χόρτο?;))
και μετά ένα ποστ σαν αυτό ακριβώς σαν τις σκέψεις μας και την καθημερινότητά μας...
Πωλία - μπα, το Αμστερνταμ δεν προσφέρεται καθόλου για απομόνωση...
Το τέλος εποχής είναι κάτι άλλο, και καθόλου στο Αμστερνταμ...
"θα σβήσει με κάτι σαν υπόκωφο αναστεναγμό…Και δεν θα μας κάνει καν τη χάρη να δούμε ένα φαντασμαγορικό τέλος…" Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτές οι προτασούλες με τάραξαν λίγο... Καλησπέρα!
georgia : - Τίποτα προς ταραχή - μια -παλαι ποτέ - σχέση τελειώνει...
άουτς....
ΕΚΕΙΝΟ
Εκείνο που ζήτησα από τη ζωή
μου το 'δωσε
ίσως και δίχως να το θέλει,
εκείνο που της ζήτησα
το πήρα σαν ψωμί μέσα απ' τα δόντια της,
γι' αυτό σαν βλέπω λίγο εσύ να μου μακραίνεις,
λίγο πως πας να κουραστείς,
πως μένεις πίσω από τα βήματά μου,
είμαι έτοιμος να βγάλω μια φωνή:
βοήθεια!
Καμιά φορά είναι καλύτερα το τέλος να μην είναι "φαντασμαγορικό". Έτσι ίσως να το ξεχνάμε και πιο εύκολα!!
Μπιεν συρ!
Να θυμίσω και το βαθύτατα ακριβές τέλος του Last Night on Earth;
ps. Καλως όρισες στους "Ανθρώπους..."
:)
Καλή δύναμη και καλή συνέχεια.
Η πλειονότητα ημών κρύβει μία drama queen.
Γι αυτό και δεν θέλουμε -ίσως;- να αποχαιρετήσουμε το αίνιγμά μας.
Καλημέρα.
@Anonunous: Υποκλίνομαι - παραδίδω τα κλειδιά (password i.e.) του μπλόγκ μου τώρα!
@ιλιάνα: Σωστά - αν και τα πράγματα συχνά (ποτέ) δεν είναι όπως φαίνονται
@ οι σκιές μιλάν: Ευχαριστώ για την υποδοχή στους ανθρώπους απο καλαμπόκι..Θύμισε όμως το τέλος του last night - δεν την έχω δεί (δεν λες το night on earth του Jarmusch?)
@ αργυρένια: Και ημών - δεν μπορώ να το αρνηθώ...
Οχι, δεν είναι η ίδια ταινία.
Σου αφήνω το λινκ εδώ για το imdb.
Last night
Μη ζητάς να μάθεις το τέλος.
Δες την να μελαγχολήσεις κι εσύ.
;)
νομίζω ότι όταν ένα τέλος δεν είναι 'φαντασμαγορικό' είναι καλύτερα όχι γιατί το ξεχνάμε, καθόλου κιόλας δεν το ξεχνάμε, it justs adds dignity to the whole thing, makes it remembered with the proper respect
^#@^@#& ta greenglish mou
One day Alice came to a fork in the road and saw the Cheshire Cat in a tree.
"Which road do I take?" she asked.
"Where do you want to go?" was his response.
"I don't know", Alice answered.
"Then", said the cat, "it doesn't matter."
@Mesecina Trol: Σωστό - ακριβώς αυτό - αλλά ...
@Cheshire Cat: The Cheshire Cat is a fictional cat appearing in Lewis Carroll's Alice in Wonderland. It appears and disappears at will, engaging Alice in amusing but sometimes vexing conversation. The cat sometimes points out philosophical points that annoy Alice.
At one point, the cat disappears gradually until nothing is left but its grin, prompting Alice to remark that she has often seen a cat without a grin but never a grin without a cat.
your point being lovely wiki?
@cheshire cat: Not just good with words - also very fast with finding sources! Well done!
No point to make - loved your comments - unable to locate their source, though (hence the grin without a cat)..
ο υπόκωφος αναστεναγμός δε μοιάζει να ταιριάζει καθόλου στο αίμα μας.αντίθερα, το γέλιο νομίζω θα σ'αγγίξει γλυκά :) καλό κουράγιο στο Αμστερνταμ!
Μα φυσικα και πρεπει να ειναι φαντασμαγορικο το τελος..αφου θα ρθει που θα ρθει, τουλαχιστον ας ειναι φαντασμαγορικο..εκτος κι αν ειναι το δικο σου οριστικο τελος οποτε δεν θα χει κα πολυ σημασια. Ποτε δεν καταλαβα το κυνηγι της υστεροφημιας
@Avissos: ευχαριστώ - πολύ όμορφη ευχή!
@sia+meza: κι αυτό σωστό!
Post a Comment