Γιατί γελάνε όλοι στο Άμστερνταμ?

3 41' μμ, 14/1/2007, Gelderskade

2 50' μμ, 14/1/2007, Γέφυρα Stormsteeg

(Και δεν είναι από το πολύ μαύρο που έχουν καπνίσει….)

Στην αρχή, όταν έφτασα με το ταξί στην κεντρική είσοδο του νοσοκομείου για να πάρω τα κλειδιά για το σπίτι , ο φύλακας γελούσε – «στα δίνω, δεν στα δίνω …»

Την άλλη μέρα, όταν γνωριστήκαμε με όλον τον κόσμο στο πρωινό meeting, περνούσαν όλοι από μπροστά και έσφιγγαν το χέρι γελώντας πλατιά, σαν να με ήξεραν από παλιά – η σαν να ξανάβρισκα φίλους από το σχολείο..

Και συνεχίστηκε έτσι – 3 μέρες τώρα, στις πληροφορίες, η Καθηγήτρια, οι ειδικευόμενοι, οι επιμελητές, ο εισπράκτορας, η κοπέλα στο ταμείο – μα πώς γίνεται όλοι να γελάνε τόσο πολύ? Σαν να ψάχνουν όλοι μια αφορμή να αντανακλάσουν το γέλιο σου – σε φέρνουν πραγματικά σε πειρασμό να πεις ότι όλοι βρίσκονται σε ένα συνεχές high …

Αλλά δεν είναι – είναι μάλλον σαν γελαστοί γερμανοί - μέσα σε όλα αυτά απίστευτα οργανωμένοι και τακτικοί στην καθημερινότητά τους – αλλά ταυτόχρονα λίγο ειρωνικοί - σαν να μην τα παίρνουν κα όλα αυτά τελείως στα σοβαρά…

Θυμάμαι το Q του Luther Blisset και την ουτοπία των Αναβαπτιστών σε ένα πρώιμο, ελευθεριακό κοινόβιο του Άμστερνταμ τον 16^ο αιώνα…

Την παράδοση στην δημοκρατία, την πίστη σε μια εξισωτική κοινωνία, την ανεκτικότητα, το ανοιχτό μυαλό…

Μια φίλη μου είπε για τους Ολλανδούς – έχουν τα καλά των Άγγλων χωρίς τα αρνητικά τους (τον αυτοσαρκασμό, την οργάνωση, την ανεκτικότητακαι την ηπιότητα, αλλά χωρίς τα άσχημα μεθύσια, την επιθετική ανισότητα, το άσχημο φαγητό και τις κακοντυμένες γυναίκες..)

Θα δούμε…