Πόλεμος

Αιγαίο 2007

"...ΜΙΛΗΣΑΝ οι ερευνητές και με λιμενικούς. Λαλίστατος ήταν ο λιμενάρχης Λέσβου, ο οποίος περιγράφοντας την κατάσταση μίλησε για «εχθρούς» και υπογράμμισε: «Η Ευρώπη πρέπει να καταλάβει ότι μια πραγματική απειλή πλησιάζει. Πιστεύω ότι έχουμε να κάνουμε με μια ισλαμική εισβολή. Είναι όλοι τους πολεμιστές»...."

Εχει δίκιο - πραγματική απειλή - πόλεμος...Εμείς και αυτοί...Ο φασισμός είναι ήδη εδώ...

Στον λιμενικό της γειτονιάς σας, στα κανάλια και στους πολιτικούς μας...
Ενα , δέκα, εκατό Abu Ghraib από τους "αντιαμερίκανους", φτωχούς πλήν τίμιους έλληνες...

Εικόνικές εκτελέσεις και βασανιστήρια σε ικέτες και γυναικόπαιδα - κατά προτίμηση την στιγμή που νομίζουν ότι σώθηκαν..
Τα σκουλήκια είναι intra portas - δεν είναι πια έξω από τα τείχη...

Αιγαίο 2007, χωρίς καρτποστάλ και Ελύτη...

To καλοκαίρι (τελείωσε)

Πρασσονήσι, Νότια Ρόδος 13 Σεπτέμβρη 2007

9 Σεπτέμβρη 2007 - Μιλένα για Νάξο

Πρασσονήσι Νότια Ρόδος Σεπτέμβρης 2007

Σίφνος, Πετάλι, Ιούλιος 2007

Ελλάδα – καλοκαίρι 2007….

Το ξέρω, πάλι εξαφανίστηκα – το Λονδίνο που έχανα- αποχαιρετιστήρια πάρτυ / βόλτες βραδινές σε ένα τοπίο άφηνα– και μετά βδομάδες σε νησιά – Νάξος, Σέριφος, Σίφνος, Πρασονήσι….

V festival στο Chelmsford – o Travis θεατρικός όπως πάντα, ο James (που είδατε και στην Αθήνα), η ΚΤ Turnstall, Fratellis, o Iggy Pop,Foo Fightes, Killers, Kasabian…

Αποχαιρετισμός στο Λονδίνο – βιαστικός – αλλά θα ξαναγυρίσω..

Αεροπλάνο για Αθήνα και πλοίο για νησιά..

Ιδρώτας, αμείλικτος ήλιος, το σώμα διεκδικεί ξανά το προσκήνιο – ιδρώνει, δυσανασχετεί με τα ρούχα, αλλάζει χρώμα στον ήλιο και εκτίθεται σε κοινή θεά..

Αποχαιρέτησα το Λονδίνο καθόλου χαρούμενος που φεύγω – και μετά στα πλοία στο Αιγαίο – εκτυφλωτικός ήλιος κι εγώ μαγνητισμένος σαν λαγός μπροστά σε προβολείς αυτοκινήτου…

Ο ήλιος κρυμμένος πίσω από το Kite…Ο αέρας σηκώνει σκόνη και κύματα…

Το μόνο καλοκαιρινό soundtrack – σαν loop βέβηλο και πρόστυχο – είναι το καλοκαίρι μου αυτό στην ελλάδα

Ρόδες – βουντού!

Περνάν οι μήνες και οι ντοπαμίνες …

…Μπουγάδα στην Ταράτσα της ΓΑΔΑ

Καθώς κερνάμε την Ελλάδα με την λυρική λιακάδα…

(Ποιος αρχίζει τώρα νέα δουλεία? Έστω και στο Άμστερνταμ? ¨)

(Εγώ!)

Βηρυτός

Λίγο μετά την επιστροφή από τη Βηρυττό ..

Οι φωτογραφίες που τράβηξα…

Δύσκολο να τα βάλεις όλα σε μια σειρά – μόλις 5 μέρες, έχοντας διαβάσει πολλά (Robert Fisk, Pity the Nation και The War for Civilisation)…

Πήγαμε όταν άρχιζαν οι αψιμαχίες στα προσφυγικά στρατόπεδα στην Τρίπολη – και μας υποδέχτηκαν με (χωρίς τραυματίες ευτυχώς) βόμβες στο shopping mall…

Πώς να τα βάλεις σε σειρά?

Όπως και σε μας – κάθε αφήγηση της ιστορίας του Λιβάνου είναι εν δυνάμει πολιτική / πολεμική ενέργεια..

Φοίνικες – μια ιστορία ταξιδευτών που πάει πολύ πίσω, σε όλη τη Μεσόγειο …(Αλλά και πάλι και η διεκδίκηση αυτής της ταυτότητας σημαίνει χριστιανός – και άρνηση του αραβικού χαρακτήρα τους…)

Σύριοι – ένα κράτος που έγινε από τους Γάλλους για να τιμωρήσει την ανυπότακτη Συρία – παίρνοντας το κομμάτι δυτικά της κοιλάδας Μπεκάα και ενώνοντας το με το χριστιανικό κομμάτι του βόρειου Λιβάνου…

Δεκάδες θρησκείες και λαοί – Χριστιανοί Καθολικοί, Χριστιανοί Μαρωνίτες, Χριστιανοί Ορθόδοξοι Σύριοι και Χριστιανοί Ορθόδοξοι Ελληνόφωνοι, Μουσουλμάνοι Δρούζοι, Μουσουλμάνοι Σουνίτες, Σιίτες και Αλαβίτες..

Τριάντα χρονια πολέμων ..

Ο χριστιανός ταξιτζής που μας πάει στο Baalbeck – “οι μουσουλμάνοι είναι απολίτιστοι και αμόρφωτοι..»

Ο κέδρος του Λιβάνου (που πλέον σχεδόν δεν υπάρχει – προστατευόμενο είδος στα βουνά του βορρά) – στυλιζαρισμένο σύμβολο – με αιχμές που παραπέμπουν στην νεοφασιστική ιδεολογία των Φαλαγγιτών….

Ο κατακόρυφος ήλιος και οι παράξενες σκιές από τα πουλιά στο Baalbeck – ναός του Βαάλ – Ηλιόπολις μετά από τους έλληνες και τους ρωμαίους – στη Hizbollah – land, με DVD του Nasrallah και της (πανταχού παρούσας, μοναδικού ατόμου που μπορεί να ενώσει χριστιανούς και μουσουλμάνους) Feyrouz..

Η υπνοβατική σχεδόν αίσθηση των κατοίκων της Βηρυτού – σαν να μην ελέγχουν τη ζωή τους πλέον – «μπορεί να γίνει πόλεμος ξανά» «θέλουν να μας κάνουν να πολεμήσουμε ξανά μεταξύ μας» - σαν να παίζουν όλοι σε μια ταινία χωρίς να έχουν γράψει τους ρόλους…

Το κορίτσι με την αμερικάνικη προφορά στο White Club, στον 20^ο όροφο, με τη Hariri – Land, το ξαναχτισμένο από την αρχή πανάκριβο κέντρο – κομψό σαν να είναι στο κέντρο της Γενεύης – και το ίδιο άψυχο..

Το πόσο μακριά από τα στερεότυπα είναι οι Shia και η Hezbollah – το κορίτσι στο μπαρ με την λονδρέζικη προφορά και τις αγγλικές ρίζες που εξηγούσε πόσο αστείοι είναι οι διαχωρισμοί…

Αλλά η πόλη ακόμα καπνίζει - μια ιστορία γραμμένη με σφαγές που απαντήθηκαν με άλλες σφαγές – οι Μουσουλμάνοι στην Καραντίνα, οι Χριστιανοί στη Σαμπρα και Σατίλα ..

Και πόσο όμορφος λαός είναι – σχεδόν μοιραία όμορφος, σαν να διαπράτει ύβρη..

Τρια εκατομμύρια Λιβανέζοι στη χώρα τους – 16 εκατομμύρια στις 4 γωνίες του κόσμου…

Τα μπαράκια στην Aσράγια – το μπαρ Prague – ο τρόπος που είπαν φοβισμένα «κλείνουμε νωρίς σήμερα» και το λεύκωμα με ασπρόμαυρες φωτογραφίες με τους φαλαγγίτες- σαν ένα απλό 70s coffee table book – “ένα ευρωπαϊκό ανάχωμα ανάμεσα στους άραβες – η αισθητική της εθνοκάθαρσής…

Σαν μια σχέση που θέλουν να κρατήσουν ζωντανή – λογικά και ώριμα έχουν αποφασίσει ότι αξίζει να προσπαθήσουν – αλλά χωρίς τον δύσκολο τρόπο της αναζήτησης και αυτογνωσιας – απλώς διακριτικά αποφεύγοντας αναφορές σε ότι τους χωρίζει – και κρατώντας όλα τα ενθύμια από τις άλλες τους σχέσεις – βραδυφλεγείς βόμβες, έτοιμες να τινάξουν στον αέρα ανά πάσα στιγμή τα πάντα…

Σπασμένη πολυθρόνα

The most beautiful voyage I have ever made

Was on the broken armchair

That the gypsies left behind

in a field in midwinter..

I saw passing in front of my eyes

Broken skies and swallows

Branches growing like years

Through the fog, the caravan..

The most beautiful song I have ever heard

Was told to me by an old captain, before he died

“the most beautiful

The most beautiful

The most beautiful is the next port”

So, young I travelled far to Spain

A sunny afternoon

All the mediteranean sea just one coast

One lady is walking in Granada

Her hair is white, her scarf is white

But her eyes are dark

She has sent her son while he was young,

To the place where the bulls roar

The bullfighter is staggering in the arena

the bull is also staggering

In front of his eyes, blossoming fields

The crowd is standing and cheering

In the arena where the crowd has gathered

to see from the beginning the same end
a girl is sharpening with her nails

behind our back, love’s arrow

the bullfighter takes aim

everyone thinks he is living in a dream

she looks into his eyes , speechless

he greets her, she will get him

the most beautiful girl in Granada

will tame today another beast

Sky of Spain and sky of Greece

On an armachair like this
he is also laying

And he can see in front of him

The same caravan that has set off again

No one one will be able to get

That arrow out of his heart

The most beautiful trip I have ever made

Was on the broken armchair

That the gypsies left behind

in midwinter, in the middle of a field

Pavlos Pavlidis

The broken armchair

Παυλος Παυλίδης

Η σπασμένη πολυθρόνα

ο ωραιότερο ταξίδι που 'χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ' στη μέση του χειμώνα

Έβλεπα έτσι από μπροστά μου να περνάνε
κάτι σπασμένοι ουρανοί με χελιδόνια
Κάτι κλαδιά να εξαπλώνονται σαν χρόνια
μέσ' στην ομίχλη, το καραβάνι

Το ωραιότερο τραγούδι που 'χω ακούσει
το είπε ένας καπετάνιος πριν πεθάνει:
"το πιο ωραίο
το πιο ωραίο
το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι"

Έτσι ταξίδεψα μακριά στην Ισπανία
ένα απόγευμα, που είχε λιακάδα
Όλη η Μεσόγειος μια παραλία
μία κυρία περπατάει στη Γρανάδα

Τα μαλλιά της είναι άσπρα, το μαντήλι
είναι λευκό, μα η ματιά της είναι μαύρη
Από μικρό παιδί το γιο της είχε στείλει
στο μέρος που μουγκρίζουνε οι ταύροι

Παραπατάει ο ταυρομάχος στην αρένα
αλλά και ο ταύρος τώρα πια παραπατάει
Μπρος στα ρουθούνια του λιβάδια ανθισμένα
το πλήθος όρθιο, χειροκροτάει

Μέσ' στην αρένα που μαζεύτηκαν τα πλήθη
να ξαναδούν απ' την αρχή το ίδιο τέλος
ένα κορίτσι ακονίζει με το νύχι
πίσω απ' την πλάτη μας του έρωτα το βέλος

Ο ταυρομάχος παίρνει φόρα και χτυπάει
όλοι νομίζουν ότι ζουν σε παραμύθι
Αυτή ακίνητη στα μάτια τον κοιτάει
τη χαιρετάει, θα τον πετύχει

Το ομορφότερο κορίτσι της Γρανάδας
θα εξημερώσει αυτή τη νύχτα άλλο ένα κτήνος
Ποιάς Ισπανίας ουρανός και ποιάς Ελλάδας;
Σε πολυθρόνα σαν κι αυτή τώρα ίσως κάθεται και 'κείνος

Και βλέπει από μπροστά του να περνάει
το καραβάνι που ξεκίνησε και πάλι
Αυτό το βέλος απ' την καρδιά του
ποτέ κανείς δε θα μπορέσει να το βγάλει

Το ωραιότερο ταξίδι που 'χω κάνει
ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
σε μια αλάνα μέσ' στη μέση...

...μέσ' στη μέση του χειμώνα

Nαύπλιο 25 Μαίου 2007

Περισσότερο από ..

Έναν μήνα μετά –

Σύμφωνα με φήμες - η ζωή υπάρχει πέρα από τα μπλόγκς –

Και η δική μου εισέβαλε πολύ πιο έντονα από ότι περίμενα γυρνώντας στην Αγγλία –

(πολύ) δουλειά καθημερινά – και πολλοί οι φίλοι που είχα χάσει για έξι μήνες –

Τον ένα μήνα από το τελευταίο πόστ μου, ξανα ανακάλυψα πόσο μου είχε λείψει το Λονδίνο και οι φίλοι μου – και οι περισσότερες μέρες περνούσαν χωρίς ουτε καν μια ώρα που να είμαι μόνος –

(και μου άρεσε αυτό!)

Και στο Λονδίνο πάει πολύ το global warming :) - από εδώ και πέρα θα έχει συνέχεια καλοκαίρι –

Αλλά εγώ καταλαβαίνω τώρα πόσο την πόλη αυτή, όπου ήρθα για «δουλειά», μετά από 8 χρόνια, σίγά – σιγά την συνήθισα – όπου η συνήθεια μπλέκεται με την αγάπη τόσο που δύσκολα τις ξεχωρίζεις –

Όταν μπορείς να δείς ολοκάθαρα όλα τα άσχημά της – την βρωμιά, την μισθοφόρο ψυχή της, την εξουθενωτική της ταχύτητα –

Αλλά ,

Τατυτόχρονα την δικαιολογείς για όλα αυτά – και στέκεσαι στα καλά της – την ζωντάνια, την νεανική της ψυχή, το πόσο ανοιχτή είναι σε όλες τις χώρες και τις ηπείρους, το πόσο απόλυτα σύγχρονη είναι…

Δεν άλλαξα – ακόμα θυμάμαι πολύ καλά το πόσο με ενοχλούσε η αδυναμία των άγγλων να διασκεδάσουν χωρίς να γίνουν λιώμα – αλλά, τώρα μπορώ να δώ μια (αναρθρή αλλά υπαρκτή) τάση προς την φυγή, την έκτσταση - πίσω από αυτό ..

Ναι – ακόμα με ενοχλεί η υπερβολική τους ευγένεια – το sorry και το thank you που επαναλαμβάνονται ως μάντρα, είς το άπειρο – (αλλά τώρα , χωρίς να το συμμερίζομαι, μου φαίνεται σαν απαραίτητο λιπαντικό σε σχέσεις που πολύ συχνά είναι σκληρές και τραχείς στην καθημερινότητα τους…

Η εκκεντρικότητα τους – η ανάγκη στο δρόμο να γελάσουν – να αισθανθούν για λίγο κοντά σε κάποιον – το πόσο εύκολα τους κερδίζεις αν αποφασίσεις για λίγο (στο εξωτερικό ιατρείο για οαράδειγμα ) – να ενδιαφερθείς λίγο για αυτούς – να τους κοιτάξεις λίγο πιο πολύ στα μάτια…

Πάντως – αν με τα μπλόγκς είχα και μόνο γνωρίσει τα παιδιά από τα καπέλλα – θα αξιζε που το έφτιαξα – και έσtω και καθυστερημένα, 1 μήνα μετά, ένα μεγάλο ευχαριστώ, και ένα συγνώμη για την εξαφάνιση, σε όλους όσους με δέχτηκαν σαν παλιό φίλο, σαν να με ήξεραν τόσο καλά, εκείνο το βράδυ στα εξάρχεια – και το CD - που είναι το μόνο που ακούω – σε αμάξι και σπίτι – εδώ και ένα μήνα..

(Γραμμένο στο αεροπλάνο προς Βηρυτό – αλλά αυτό είναι θέμα άλλου πόστ!)

Καλώς σας ξαναβρήκα!

Αμστερνταμ – Αθήνα – Λονδίνο (Αμστερνταμ ?)

Κυριακή 23 Μάρτη 2007, Jordaan, Amsterdam

Πολλές μέρες χωρίς νέα κείμενο και φωτογραφίες…

(Και χρωστάω ακόμα την ιστορία στον Γιώργο από την Μίλατο – δεν το ξέχασα..)

Αλλά πέρασα τις τελευταίες μέρες μου στο Αμστερνταμ σχεδόν σε ένα συννεφο από ξενύχτια – και πολύ δουλεία μαζί.. (τις τελευταίες 10 μέρες κοιμόμουν κατά μέσο όρο 4 ώρες κάθε βράδυ) …

Αλλά έφυγα τώρα – θα είμαι Αθήνα για λίγες μέρες – και από Κυριακή του Πάσχα επιστροφή στα πάτρια εδάφη (?τι!) – Λονδίνο…

Οι ιδέες για ποστ υπήρχαν κάθε μέρα , αλλά κάθε μέρα πίστευα ότι κάτι έλειπε..

Και το άφηνα…

Την τελευταία Κυριακή – βόλτα στη Leidseplein – ποδηλατάδα στο ανοιξιάτικο Αμστερνταμ - το εξάμηνο που τελειώνει – και τι έμαθα - προσπαθώντας να μαζέψω τις σκέψεις μου – και να γράψω και κανα ποστ - η κοπέλλα στο De Bale που δεν θέλει να πληρώσω τον καφέ – «You have a peaceful karma..» (ποιος? Εγώ – που όλοι μου λένε ότι μιλάω γρήγορα, κινούμαι συνέχεια και αδυνατώ να σταθώ ήσυχος για πάνω από 1 λεπτό…)..

Αλλά είχε ωραία λιακάδα – όντως το μυαλό μου είχε ανοίξει – καθόμουν χαζεμένος να βλέπω και να ακούω τα δύο ακκορντεόν και το κλαρίνο από την Βουλγαρία και τα κοριτσάκια να φεύγουν από τα χέρια των μανάδων τους και να χορεύουν…

Θύμιζε κάτι από τον μαγικό αυλό – τα παιδιά που εγκαταλείπουν την πόλη τους ακολουθώντας τις μουσικές – η ακόμα, τη Villa Natacha του Ελύτη..

Κυριακή 23 Μάρτη 2007, Leidseplein, Amsterdam

Κυριακή 23 Μάρτη 2007, Leidseplein, Amsterdam

Κυριακή 23 Μάρτη 2007, Leidseplein, Amsterdam

Και δεν μπορώ να φύγω χωρίς αυτές τις σκόρπιες φωτό από μια πόλη – που μάλλον θα ξαναδώ σύντομα…

Καλή Ανάσταση

Κουίζ - οι επόμενες 3 φωτό είναι από δημόσια υπηρεσία στο Αμστερνταμ - ποιά?




Και το Λιμάνι - πίσω απο Centraal Station...

O Banksy και το Τείχος στα κατεχόμενα

Μια από τις πιο όμορφες εικόνες που έχω από το Λονδίνο είναι να περπατάω στο Hoxton και να βλέπω τα γκράφιτι του Banksy στο πεζοδρόμιο…

Ειρωνικός (αλλά ποτέ μεταμοντέρνα, αδιάφορα κυνικός) κάνει γκράφιτι που ισοδυναμούν σε πυκνότητα ιδεών με διατριβές – και πάντα με την κατάληξη που μου αρέσει: Αυτός ο κόσμος πρέπει να αλλάξει! Καταναλωτισμός, ο σνομπισμός κάποιων ανθρώπων της τέχνης, μη βία, η ηλιθιότητα της βασιλείας, του καπιταλισμού – για μένα είναι ο πιο εύγλωττος και ακριβής εκφραστής της αμφισβήτησης αυτή τη στιγμή στην Αγγλία…

Ήξερα ότι είχε ζωγραφίσει στο παράνομο Τείχος στα Κατεχόμενα στην Παλαιστίνη – κινδυνεύοντας , καθώς οι Ισραηλινοί στρατιώτες δεν τον είχαν καθόλου καλοδεχτεί – είχαν μάλιστα ρίξει και κάποιες σφαίρες για εκφοβισμό.. Οι απόψεις του για το παράνομο αυτό τείχος είναι γνωστές – δεν είναι παρά ένα ακόμα σύμβολο κατοχής και εξουσίας, των Ισχυρών απέναντι στους Ανίσχυρους…

Και διάβασα πριν λίγες μέρες το ενδιαφέρον ποστ του Μιχάλη Μητσού για τον Marco και τον Jr από τις Βρυξέλλες που φωτογράφισαν καθημερινούς ανθρώπους από τα κατεχόμενα και το Ισραήλ με ευρυγώνιο 28αρη φακό σε αστείες γκριμάτσες και κόλλησαν τις γιγαντιαίες φωτογραφίες στο τείχος. Δηλώνουν ότι δεν τους εμπόδισε κανείς να τις κολλήσουν, και επίσης ότι δεν θέλουν να πάρουν θέση στη σύγκρουση – απλώς να υπενθυμίσουν ότι οι δύο λαοί μοιάζουν, και πρέπει να βρουν ειρηνική λύση κλπ κλπ…

Ακούγεται πολύ ανθρώπινο -

...αλλά το πρόβλημα με αυτή τη λογική είναι ότι εξισώνει το θύμα με τον θύτη –αγνοεί ότι η σύγκρουση γίνεται με ιλιγγιωδώς ασύμμετρους όρους - τόσο ηθικά όσο και στρατιωτικά και είναι ουσιαστικά ανάμεσα σε εξουσιαστή και εξουσιαζόμενο ....

Και θυμήθηκα τα γκράφιτι του Banksy που παίρνει θέση και είπα να τα ανεβάσω!

Καλημέρα!

Οι φωτογραφίες είναι απο το το site του Banksy εδώ!